2010, ഓഗസ്റ്റ് 29, ഞായറാഴ്‌ച

"Qatar, my dear Qatar"


QATAR – a pretty small, but superbly rich country with lots of wealth. Lots of people, known and unknown they are, turned swiftly very well-off, and as people would have it, 
“Whoa…blessed is the money you earn inQatar! Nothing could be equivalent to it” There are some other versions also to it, which the Riyal often enough spreads really smells and airs of  Attar sweetest Arabian fragrance! 

Well, for Qatar, all its buckets are full with natural gas and are abundantly enriched with precious petroleum by-products, which are spent for country’s development in sectors such as education, sports/Games and for other fields which are paramount important for her growth. This is such a blessed place where, you would feel the gentle breeze from the holy place of Makkah beckons you, a few miles away.

The inevitable changes have swept the Qatar also; its historic Dafna is not there now. Bulldozed are scores of its old beautiful buildings. Many such typical monumental are not there now existing; replaced by towering sky scrapers, sophisticated well laid roads complete with most modern kind of traffic system, vast and wide shopping malls. The pinnacle is the Pearl Qatar - the jewel of all these hasty developments. Mighty international new airport buildings and many new stadiums fully equipped with all great world class facilities are also seen. However those memoirs on Cornish of Dafna still could chill out and becalm the expats turbulent mind. Scores of people, who love to sit on those concrete benches during sunset, were emotionally very much knit with the Dafna..

Let us speak to Qatar:  How well you are, my Qatar! All we who embarrassed you my love are also content with and forever. All those old memories are just flashes in my mind’. Like, those early days when I landed here. Direct from Dubai, boasting work experiences, carrying different types of well prepared CV’s and tons of certificates, as a job hunter here and there through your lands, roamed all the stretches nearby and faraway, alone and aimlessly. Eating meager food, mere few dates and qubboos..  Some of the guys I met had asked me and pointed out simply, what was that belated me to come to Qatar. When we hunt, we must hunt for best, right. Not to be satisfied with what we would be getting just in random. Till I get a sure place in relatively a good firm, I continued the hunting. That’s how I am here now.

The souqs are Here in Doha always busy, people rush like bees. You will be addicted to ‘oud’ perfumes and you can’t escape from to anywhere around. Many other scenes you watch there are just nothing to it. If you compare this with the souqs in Deira Dubai, both are very similar and both still cling to the traditional touch. The scenes are same here also. The scenes of Qatari locals, in their best pure white Traditional Dress ‘Qantooras’ with robes crowning the head scarf, are always seen on signals waiting for green, sitting edgily in their luxury high class cars.

Saaliya, Shahaniya, alkhor, sanayia  villages like in Kerala, had we some guys been a part of  Saaliya
Those little birds come and hop on Electricity Power lines  don’t have that seriousness as we have. Are they not nervous! Little birds, those change one line to other. They give me a painful feeling of sheer missing, as I was back at home, where I had not ever gazed at such birds. Perhaps, I hadn’t noted them for a while. But they were there. Some nights, during full moon especially, thinking nothing, sitting for nothing – was seemingly like romancing. That habit was being developed and now is intrigued into my very psyche. In deserts, you might have rare scenes to watch but they will be odd and precious.

Hear this. In our villa premise, we didn’t bring them, however some cute cats and dogs are occupied. We didn’t kick them out but waited. Gradually we owned them just to become owners of some. We the Arab - Malayalis own a date palm tree also  Now she is matured, it’s blooming season for her. Though we lose a lot as expatriates, this nice palm tree and dates are ours.

 In Saaliya village, big palm gardens are there, beside the military camp establishments there. Palms grow in abundance, only in highly arid region of the world, where nearly half the year is so hot. So there is nothing peculiar in it, as one odd palm tree grown up in our villa too. That apart, now the place is occupied with numerous Arab villas mushrooming, where I had met many of Malayali driver folks. I realized their miseries, a life never filled with pleasure to the least, living for getting trifles as salaries ranging from QR 600 – 800. I would be able to say now, thinking of them and comparing, that I am posh to use Hummers, Land Cruisers and high end luxury cars just because of my nature of job.
Majority of us are office working class. So to say, Fridays are the mirages that we long for. On the day, we would have gone anyhow the main centre Doha. Millions of friendships (Millions better, no need to count how many, use it literally) are regularly refreshed in that way, like the rain washes the dirt away.


The Fridays in desert mosques, especially in Saaliya Mosque, pump spirituality into us. Don’t know from where it comes. The locals are the blessed rich people, as they show off. The well groomed Arab crowd dressed in pure white qanthoora, spread sweetest perfume of oud. We could view lots of mesmerizing scenes around the mosques. There are cars, the crowd, which include nice looking some very old Arabs in walking sticks. They are a generation who snuggled in luxuries, palatial big houses, supposedly now spending the end part of their life with kiths and kin of them.

Old age homes or special care centres are not in practice in Qatar. Reports have it from all other GCC countries, the narrations on moods of Fridays always seem to be alike and typical. They are there, who work in big firms as senior executives to those who run small groceries, and all are curious about the weekend activities. Wherever you go, check the cafeterias, you could see our people, malayalees.

If you go Doha, or Al Athiya Market in Sanaiya, you might wonder to see crowds in some maidens. They are huge enough or more that for big conferences. Mainly all these expatriates are coming out for a sigh of relief, away from all strife of tough 6 days works plus overtime jobs in 50 degree Celsius.

The Karwa taxis and Karwa public transport buses running fast on Doha roads carrying these crowds. They have hardly any agendas for discussion; almost no matters of discussions for such weekly get together. They walk around, in a relaxed manner sipping a glass of tea and eating samosas… all they need is just forget the hectic works that the past week they had. They share their worries; low salary and high expenditures conflicts. Also how to meet their needs within the low budgets are discussed there. Some guys still are there shouting screaming like in their mobile talks.

Anyhow, the small ‘thattukada’ guys celebrate their business on that day. Yes, like in our metros and towns, you could see our favourite thattukadas in Sanaiya. No boards or big ads. But the money they make is lot. Big riches might be surpassed. Right of the main way, in 16 Ismail, left side in 36, near Metro Company, there is Azeez,  it goes… People say, for those who come for masjid / mahal collections, this place is like a kitty. And that is the very address of this busy place to the outside world.

Sanaiya is similar to our tiny remote villages. It gives purely such an impression. It is exposed to the impact of high temperature during summer and of course the very cold windy climate during winter. Climate wise, nothing you could expect in a mild or moderate grade. Added to it, the smog from Mesayid sand heaps which is a hellish treat in Sanaiya. Yet this difference of Sanaiya overrides the minds, say, created an ecstasy like. May be these typical surroundings would have tempted malayalis in Sanaiya to wear their own classy dress – the ‘Mundu’.

One or two decades back, these guys might be rejoicing back home their teens and early years of youthfulness, spending the Riyals sent by their elder members working here. With lots of well kept dreams about Qatar, they arrived here dressed in a gentle manner, in nice shirts and tucked in pants.  As they get jobs here in these remote districts, they make out that adhere on such modern dresses are in vain, rather they once again burrow into old Keralite mundu dress. They recognize and reinstate what they were in the past, in the home town. You would like it or not, the past perhaps would become pathetically a ubiquitous statement, in fashions and fabric, as it is seen now here.

Let us view back to Mesayed, where sand heaps are seen around everywhere, some where it’s heaped up but flat and spread, or else hill like. In the darkness of night, the flood lights of burning pits from the oil fields illuminates the places and the sands turn red – nice views. The fluctuations in temperature keep the hissing sand storms lasting for days. Two ends of temperature are experienced truly here – Chilly winter and the very scorching as that in a melting pot. As it was indeed predestined, expats live and work here in these climates.

It’s been too late. So much it’s delayed. The labourers went to Doha and to Al Athiya Market are now on their way back to their camps. All of them are carrying shopper bags, some are small, and some are big as if huge luggage.

Thus is the end of one Friday, but just to come another, though in deserts it’s akin to a mirage that expats wait for.





Translated by: 
Abdussamad. k.m


                                  

2010, ജൂലൈ 29, വ്യാഴാഴ്‌ച

ഖത്തറിലെ ഈന്തപ്പന മരങ്ങള്‍..


കഷ്ടപ്പാടുകളുടെ മുള്‍ക്കിരീടം ചൂടിയ പ്രവാസിയുടെ മേല്‍ ദുബായിയുടെ ശക്തമായ പിടി അയയുമ്പോളൊക്കെയും അത്താണിയാകാന്‍ തൊട്ടടുത്ത രാജ്യമായ ഖത്തറുണ്ടായിരുന്നു..ചെറുതെങ്കിലും സമ്പന്നമീരാജ്യം..എത്ര ആളുകളാ ഖത്തറില്‍ പോയി നന്നായത് എന്നിട്ടവര്‍ അടക്കം പറയും       "നല്ല ബാര്‍ക്കത്തുള്ള പൈസയാ ഖത്തറിലെന്നു"...     ഖത്തറിനും ഇവിടുത്തെ റിയാലിനും അത്തറിന്റെ പരിമളമുന്ടെന്നു ഈയിടെ ആരോ പറഞ്ഞത് പോലെ...

അക്ഷയ പാത്രംപോലെ എന്നും നിറഞ്ഞിരിക്കുന്ന പ്രകൃതി വാതകത്തിന്റെയും പെട്രോളിയത്തിന്റെയും നിറസ്രോതസ്സുകള്‍ വിദ്യാഭ്യാസവും ഒപ്പം കായികവും ഒരുപോലെ പ്രോത്സാഹിപ്പിക്കുന്ന ഈ രാജ്യം തൊട്ടടുത്ത രാജ്യമായ സൗദിയുടെ മക്ക പുണ്യ ഭൂമിയില്‍ നിന്ന് തഴുകിയെത്തുന്ന കുളിര്‍കാറ്റേറ്റ് പ്രഭയാര്‍ന്നു നില്‍ക്കുന്നു.

ഖത്തറിന്റെ ദഫ്നയും ഇന്നാകെ മാറിയിരിക്കുന്നു എവിടെ പോയി ആ നരച്ച കെട്ടിടങ്ങള്‍ ജവുപടകള്‍ ..  എങ്ങും അംബര ചുംബികളായ കെട്ടിടങ്ങള്‍  പുത്തന്‍ ട്രാഫിക്ക് സംവിധാനങ്ങളോടെയുള്ള റോഡുകള്‍    വിശാലമായ ഷോപ്പിംഗ്‌ സമുച്ചയങ്ങള്‍.. തിലകക്കുറിയായി പൂര്‍ത്തിയായി വരുന്ന പേള്‍ഖത്തറും.  പിന്നെ അന്താരാഷ്ട്രാ നിലവാരമുള്ള  എയര്‍ പോര്‍ട്ടും ഇന്‍ഡോര്‍  ഔട്ട്‌ ഡോര്‍ സ്റ്റേഡിയങ്ങളും.. ദഫ്നയുടെ കോര്‍ണിഷ് എന്നും അശാന്തമായ ഒരു പ്രവാസിയുടെ മനസ്സ് തണുപ്പിക്കുന്നു..  ഈ കടല്‍ തീരത്തെ ചുവന്ന സായംസന്ധ്യകള്‍ നെഞ്ചിലേറ്റിയ മനുഷ്യര്‍ ഇവിടെ മരബെഞ്ചില്‍ കടലില്‍ ഇരുട്ട് പരക്കുവോളം ചക്രവാളസീമയിലേക്ക്  കണ്ണ് നട്ടിരിക്കുന്നു..
ചെറുതെങ്കിലും ഖത്തര്‍ നീ എത്ര ധന്യ .. ഇവിടെ എത്തിപ്പെട്ടതില്‍ ഞങ്ങളും... എല്ലാം സ്മൃതികളിലുണ്ട്  ഇന്നലെയെന്നപോലെ.. ദുബായിലെ ദീര്ഘകാലത്തെ പരിചയ സമ്പന്നതയില്‍ ഒരു വിസിറ്റ് വിസയില്‍ തനിച്ചു ഖത്തറില്‍ കുറെ ബയോഡാറ്റകളുമായി വന്നിറങ്ങിയതും  പരസഹായമില്ലാതെ ഈ തെരുവുകളില്‍ സി.വി യുമായി അലഞ്ഞതും  കുറെ ഏറെ ദിവസങ്ങള്‍ ഖത്തര്‍ ഗവണ്‍മെന്റ് സബ്സിഡി കൊടുക്കുന്ന മരുഭൂമിയുടെ നിറവും  കാരുണ്യവുമാര്‍ന്ന കുബ്ബൂസപ്പവും ഈന്തപ്പഴവുമായി കഴിഞ്ഞതും..  ചെല്ലുന്നിടത്ത് നിന്നെല്ലാം  "എന്താ മോനെ ഇത്രേം വൈകിയേ ഖത്തറിലെത്താന്‍".. എന്ന് ഞാന്‍ കേട്ട  ആരുടെയൊക്കെയോ ആ നേര്‍ത്ത മര്‍മ്മരവും... ഒരുള്‍വിളി പോലെ പിന്നെയും നല്ലത് തിരഞ്ഞു നടന്നതും..  ഒടുവില്‍ ശാപമോക്ഷം കിട്ടിയ അഹല്യയായ് ഒരു നല്ല കമ്പനിയില്‍ എത്തിപ്പെട്ടതും ..
  
ദോഹയിലെ മാര്‍ക്കറ്റുകള്‍ എപ്പോഴും തിരക്കേറിയതാണ്. ഊദിന്റെ മണംവമിക്കുന്ന ദോഹ ട്രഡീഷ്ണല്‍ സൂഖില്‍കൂടി ഒരു ഒറ്റ നടത്തം കൊണ്ട് കൊതിതീരാത്ത മനോഹര കാഴ്ചകള്‍ ചെറുതെങ്കിലും എല്ലാ അര്‍ത്ഥത്തിലും സമ്പന്നമാണല്ലോ ഈ രാജ്യം.. ദുബായിയുടെ ദേരയെ ഓര്‍മ്മിപ്പിക്കുന്ന ഇവിടുത്തെ ദോഹയില്‍ തദ്ദേശിയരായ അറബികളുടെ നിറ സാന്നിദ്ധ്യമുണ്ട് .. തലയില്‍ രണ്ടറ്റവും ഞാന്നു കിടക്കുന്ന കറുത്ത അകാലും തൂവെള്ള ശിരോവസ്ത്രവും അണിഞ്ഞ് അവര്‍ വിലയേറിയ വണ്ടിയില്‍ സിഗ്നല്‍ കാത്തു കിടക്കുന്നത് കാണാം..
നമ്മുടെ നാടന്‍ ഗ്രാമ വിശുദ്ധിയുള്ള സ്ഥലങ്ങളുമുണ്ട് ഖത്തറില്‍..ഒരു പക്ഷെ അതാണ്‌ കൂടുതലും എന്ന് പറയുന്നതാണ് ശരി.. .സഅലിയ, ശഹാനിയ, അല്‍ഖോര്‍, മിസായിദ് , സനാഇഅ...  നാട്ടുകാരുടെ സൂപര്‍ മാര്‍ക്കെറ്റും മറ്റു ചില ചില്ലറക്കടകളമുള്ള 
സഅലിയ ഗ്രാമത്തിന്റെ ഭാഗമായിരുന്നല്ലോ ഞങ്ങള്‍ കുറച്ചാളുകള്‍.

നാടിന്റെ ഓര്‍മ്മകള്‍ കൊണ്ട് തന്നു തരുന്ന ട്രാന്‍സ്ഫോര്‍മറുള്ള ഇലക്ട്രിക്ക് പോസ്റ്റില്‍ വൈദ്യുത കമ്പിയില്‍ വന്നിരിക്കുന്ന പക്ഷികളും.. ചന്ദ്രനുദിക്കുന്ന  രാത്രികളില്‍ അകലെ മണലാരണ്യത്തില്‍ കാഴ്ച്ചകള്‍ക്കുമപ്പുറം നോക്കി നിലാവത്ത് വെറുതെ ഇരിക്കുന്നതും ഒരൊഴിയാബാധപോലെ ഈ അറബ്ഗ്രാമത്തെ ഇഷ്ടപ്പെടാന്‍ കാരണം ഏറെ ഉണ്ടല്ലോ....

ഞങ്ങളുടെ വില്ലയുടെ കോമ്പൌണ്ടില്‍ എവിടെനിന്നോ വന്നെത്തിയ ഒരു നായയും കുറെ പൂച്ചകളും പിന്നെ കാലപ്രയാണത്തില്‍ അറബി ഉടമ ഇല്ലാതെ ഞങ്ങളുടെ  സ്വന്തമായി മാറിയ ഒരീന്തപ്പനമരവുമുണ്ട്  ഇപ്പോഴാ മരത്തില്‍ മഞ്ഞയും ചുവപ്പും കലര്‍ന്ന നിറത്തില്‍ ഈന്തപ്പഴക്കുലകള്‍ വിളഞ്ഞു നില്‍ക്കുന്നത് കാണുമ്പോള്‍ സ്വന്തമായി  ഒരീന്തപ്പനയുള്ള ഒരറബിമാലയാളിയായി ഞങ്ങള്‍ മാറുകയും കുലയില്‍ നിന്നൊരീന്തപ്പഴം അടര്‍ത്തിതിന്ന് ശരിക്കും പാകമായില്ല അല്ലെ എന്ന് അധികാരത്തോടെ ഒരു കമന്റും...

സഅലിയഗ്രാമത്തില്‍ ഈന്തപ്പനതോട്ടങ്ങള്‍ തന്നെയുണ്ട്.. മരുഭൂമിയിലെ തീക്കാറ്റിന്റെ ആശ്ലേഷവും കാത്തു കിടക്കുന്ന പനമരങ്ങള്‍.. അവയുടെ മറപറ്റി മിലിട്ടറി കേമ്പുകള്‍... അറബികളുടെ അസംഖ്യം വീടുകള്‍.. അവിടെയെല്ലാം ഡ്രൈവര്‍ ജോലി ചെയ്യുന്ന മലയാളികള്‍.. വെറും അഞ്ഞൂറും അറുനൂറും റിയാല്‍ ശമ്പളത്തില്‍ ജോലി ചെയ്യേണ്ടി വരുന്ന അകുലതകള്‍ അവരുടെ മുഖങ്ങളിലുണ്ട് നല്ല ഒരു വിസകിട്ടണമെങ്കില്‍ നാട്ടിലെ ലക്ഷം കൊടുക്കേണ്ടിവരും അവരെ കാണുമ്പോഴെല്ലാം സ്വാന്തനമായി ഈ വാക്കുകള്‍ ഞാനുരുവിടും...

"എന്താ ഒരു പത്രാസ്‌  വിലയേറിയ ഹമ്മര്‍, ലാന്റുക്രൂസര്‍, ജിഎംസി വണ്ടികളുടെ അമരക്കാരന്‍".
ഞങ്ങളിലേറയും കമ്പനിയിലും മറ്റും ജോലി ചെയ്യുന്നവരാണ്..ചൊവ്വയും ബുധനും വ്യാഴവുമെല്ലാം ജോലി ഭാരങ്ങളുടെ ചുഴലിയില്‍ പെട്ടുഴലുമ്പോള്‍ വെള്ളിയാഴ്‌ചകള്‍ മരുഭൂമിയിലെ മഴ കണക്കെ പെയ്തിറങ്ങുന്നു...ആ മഴ നനഞ്ഞു ആളുകള്‍ ദോഹയിലെക്കും മറ്റു സൗഹൃദങ്ങളിലേക്കും പ്രയാണമാരംഭിക്കുന്നു...

മരുഭൂമിയിലെ വെള്ളിയാഴ്‌ചകളില്‍ ഞങ്ങള്‍ക്ക് പ്രത്യേക ആത്മീയ പരിവേഷമുണ്ടാകാറുണ്ട്. ഒരു പക്ഷെ ഒരറബി ഗ്രാമത്തിന്റെ സ്വാധീനവും പരിമളവുമുണ്ടതിന്. ഊദിന്റെയും മുന്തിയ ഇനം അത്തറിന്റെയും  സുഗന്ധവുമായി സഅലിയാപ്പള്ളികള്‍ അറബികളെകൊണ്ട് നിറയുന്നു.. മസ്ജിദിനു ചുറ്റും അവരുടെ വണ്ടികള്‍ നേരെത്തെ വന്ന് പാര്‍ക്ക് ചെയ്യുന്നത് കാണാം കൂട്ടത്തില്‍ പഴയ തലമുറയുടെ കാരുണ്യമാര്‍ന്ന മുഖവുമായി അറബി ഉപ്പാപ്പമാരുമുണ്ടാകും കണ്ണ് ശരിക്കും കാണാത്ത അവരെയും താങ്ങിപ്പിടിച്ചു പേരമക്കള്‍ പള്ളിയിലേക്ക് പ്രവേശിക്കുന്നത് കാണാം..

സുകൃതം ചെയ്ത ജന്മങ്ങള്‍..ഒരു തലമുറ മുഴുവനും സ്നിഗ്ദ്ധമായ തലോടലേറ്റ്‌..ജീവിത സായന്തനത്തില്‍ മക്കളോടും പേരമക്കളോടുമോന്നിച്ച്...ഒരേ വീട്ടില്‍..!   ഇവിടെ ശിഥിലമായ കൂട്ടുകുടുംബങ്ങളെവിടെ ?    ഇവിടെ സങ്കുചിതത്വത്തിന്റെ വൃദ്ധ സദനങ്ങളെവിടെ..?

മറ്റേത് ഗള്‍ഫ്‌ നാടും പോലെ തന്നെ ഖത്തറിലെ വെള്ളിയാഴ്ച വിശേഷങ്ങളും പറഞ്ഞാല്‍ തീരില്ലല്ലോ..  ഈ ദിവസത്തിന്റെ കച്ചവടതോതും വ്യാപ്തിയും അളന്ന് ലാഭ നഷ്ടങ്ങളുടെ കണക്കുകള്‍ തയ്യാറാക്കുന്ന വലിയ വ്യാപാരികള്‍ മുതല്‍ സനായിഅയിലെ തട്ട് കടക്കാര്‍വരെ വെള്ളിയാഴ്ചകളുടെ ചാക്രിക ചലനങ്ങള്‍ക്ക് വേണ്ടി കാതോര്‍ക്കുന്നു..  ഇന്റസ്ട്രിയല്‍ ഗ്രാമമായ ഇവിടെയാണ്‌  കമ്പനികളും വ്യവസായ സ്ഥാപനങ്ങളും ഏറെ ഉള്ളത്  അടുത്തടുത്തായി നമ്മുടെ നാട്ടുകാരുടെ ചെറുകടകളും സൂപര്‍, ഹൈപര്‍ മാര്‍ക്കറ്റുളുമുണ്ട്..

ദോഹയിലും സനാഇഅയിലെ അല്‍അത്തിയ മാര്‍ക്കറ്റിലുമാണ് പ്രധാനമായും തൊഴിലാളികളുടെ വെള്ളിയാഴ്ച സമ്മേളനങ്ങള്‍ നടക്കുന്നത്.  ശുഷ്കവും പരുഷവുമായ മരുഭൂമിയുടെ ജീവിത ചുറ്റുപാടുകളില്‍ നിന്നാണവര്‍ വെള്ളിയാഴ്ചയുടെ മരീചിക തേടി എത്തുന്നത്..... ഗവണ്‍മെന്റ്‌ ട്രാന്‍സ്പോര്‍ട്ട് സര്‍വ്വീസായ കര്‍വ്വ ബസ്സും ടാക്സികളും ഈ അവസരം മുതലെടുത്ത്‌ തിക്കിത്തിരക്കി റോഡുകളില്‍ മുരണ്ടു പായുന്നത് കാണാം
അപ്പോഴും വ്യക്തമായ അജണ്ടകളില്ലാതെ സമ്മേളനത്തിനെത്തിയവര്‍ ചിന്നം പിന്നം നടക്കുന്നതും ഓരോ സമൂസയും ചായയുമായി കൂട്ടംകൂടി ഇരുന്ന് സൊറ പറയുന്നതും കാണാം ഏറി വരുന്ന ജീവിതച്ചിലവും അപര്യാപ്തമായ വേതനവും അവരുടെ ചൂടുള്ള ചര്‍ച്ചകളിലുണ്ട്. .മറ്റുചിലര്‍ മൊബൈല്‍ഫോണില്‍ ഉച്ചത്തില്‍ അലറി വിളിച്ചുകൊണ്ട് നടന്നു പോകുന്നു.. ...തട്ടുകടക്കാരാവട്ടെ ചൂട്ചായയും പലഹാരങ്ങളുമായി സമ്മേളനങ്ങള്‍ കൊഴുപ്പിക്കുന്നു...
     
ഖത്തറിലും തട്ട് കടകളോ..?  അതെ സനാഇഅയിലെ തട്ട് കടകളില്‍ മലയാളികളുണ്ട് .. ഈ കടകള്‍ക്ക് ബോര്‍ഡോ പരസ്യമോ ഇല്ല മുഖ്യവീഥികളില്‍ നിന്നൊഴിഞ്ഞു ഗലികളില്‍ ഇവരുടെ സജീവസാന്നിധ്യമുണ്ട് മെയിന്‍ റോഡിനു വലത്തു പതിനാറില്‍ ഇസ്മായില്‍ .. ഇടത്ത് മുപ്പത്താറില്‍ മേട്രോകമ്പനിക്കടുത്ത് അസീസ് ... അവരിങ്ങിനെ അറിയപ്പെടുന്നു..  നാട്ടില്‍ നിന്ന് പള്ളിപ്പിരിവിനും മറ്റുമെത്തുന്നവര്‍ക്ക് ഇവിടം ഒരു 'ചാകര'യാണെന്നാണ് പുറംലോകമറിയുന്നത്! ....

നമ്മുടെ ഒരുള്‍നാടന്‍ ഗ്രാമത്തെ ഓര്‍മ്മിപ്പിക്കുന്നു സനാഇഅ.. തുറസ്സായ സ്ഥലമായതിനാല്‍ വേനലില്‍ തീ തുപ്പുന്ന ചൂടും ശൈത്യകാലത്ത് കീറി മുറിക്കുന്ന തണുപ്പുമുള്ള സനാഇഅ... കാലാവസ്ഥാവ്യതിയാനങ്ങളില്‍ മിസായിദിലെ മണല്‍മലകളില്‍ നിന്ന് വീശിയെത്തുന്ന ശക്തമായ പൊടിക്കാറ്റും ഇവിടെ മനുഷ്യജീവിതം ദുസ്സഹമാക്കുന്നു..  തികച്ചും വെത്യസ്ഥമായ ഈ ചുറ്റുപാട് തരുണ ഹൃദയങ്ങളെ വല്ലാതെ മെതിച്ചുകളയുന്നു... ഇവിടെ  മലയാളികള്‍ തരം കിട്ടുമ്പോഴോക്കെയും കൈലിയുടുത്ത് മടക്കിക്കുത്തി നടക്കുന്നു..
ഒരിക്കലിവര്‍ ഗള്‍ഫില്‍ നിന്നെത്തിയ പണത്തില്‍ നാട്ടില്‍  സുഭിക്ഷമായി കഴിഞ്ഞവരായിരുന്നു..  സ്വപ്നങ്ങളുടെ ഭാണ്ഡങ്ങളുമായി ഇന്‍ ചെയ്ത ഷര്‍ട്ടും പെന്റുമിട്ട് ഇവിടെ എത്തിപ്പെട്ടവരാണ്...  കാലാന്തരത്തില്‍ ഒന്നും മറ്റോന്നിനധീതമല്ലെന്ന് തിരിച്ചറിയുമ്പോള്‍ ഭൂതകാലത്തിന്റെ മുദ്രകള്‍ പതിഞ്ഞ ലുങ്കിയിലേക്ക് തന്നെ അവര്‍ പതിയെ ഉള്‍വലിയുന്നു...

സനാഇഅക്കുമപ്പുറം മിസായിദിലെ  വിജനമായ മരുഭൂമിയില്‍ മണല്‍മലകളുണ്ട്  ഉയരത്തിലും പരപ്പിലും നിറഞ്ഞു കിടക്കുന്ന മലകള്‍.. രാത്രികളില്‍ എണ്ണ ശുദ്ധീകരണശാലയുടെ   ബേണിംഗ്പിറ്റില്‍ നിന്നുള്ള വെളിച്ചമേറ്റ് ഈ മണല്ക്കാടുകള്‍ ചുവന്ന് തുടുക്കുന്നു...ഊഷ്മാവിന്റെ കയറ്റിറക്കങ്ങളില്‍ ദിവസങ്ങളോളം നീണ്ടു നില്‍ക്കുന്ന കാറ്റിന്റെ ഇരമ്പം ... മരം കോച്ചുന്ന തണുപ്പും തിളച്ചുമറിയുന്ന ചൂടും...  ഒരു നിയോഗംപോലെ ഇവിടെയും പ്രവാസികളാക്കപ്പെട്ടവര്‍ ജോലി ചെയ്യുന്നു.. 

സമയം ഏറെ വൈകിയിരിക്കുന്നു  ദോഹയിലെക്കും അല്‍അത്തിയ മാര്‍ക്കെറ്റിലേക്കും പുറപ്പെട്ട തൊഴിലാളികള്‍ തിരിച്ചെത്തി തുടങ്ങിയിരിക്കുന്നു... നാട്ടിലേക്ക് പോകാനുള്ള തയ്യാറെടുപ്പില്‍ അവര്‍ വാങ്ങിക്കൂട്ടിയ കെട്ടുകള്‍ ടാക്സിയില്‍ നിന്നും ബസ്സില്‍ നിന്നുമായി ഇറക്കുന്നത് കാണാം

ഒരു വെള്ളിയാഴ്‌ചകൂടി ഇവിടെ എരിഞ്ഞടങ്ങുമ്പോള്‍ വീണ്ടുമൊരു വെള്ളിയാഴ്ച മരുഭൂമിയിലെ മരീചികയായി അകലെ...

2010, ഏപ്രിൽ 23, വെള്ളിയാഴ്‌ച

ഉള്‍വിളികള്‍

ഗ്രാമക്കുറിപ്പുകള്‍



കെട്ടുംകര കടന്നാണ് കുട്ടികളുടെ കൂട്ടം വരുന്നത് അവരുടെ കൂക്കുവിളികള്‍ ഒരു പ്രതിധ്വനിയായി ഇങ്ങേക്കരയ്ക്ക് വന്നെത്തുന്നുണ്ട് സ്കൂളിലേക്ക് പുറപ്പെട്ടതാണ്. തൊട്ടടുത്ത ഗ്രാമമായ പാലത്തായി നിന്ന് കടവത്തൂരിലെത്താനുള്ള
കുറുക്കുവഴിയാണ് കെട്ടുംകര
കുട്ടികള്‍ അടുത്തെത്തിയപ്പോള്‍ വെറുതെ ചോദിച്ചു "അറിയാമോ." ചിലര്‍ മൌനികളായി മറ്റു ചിലര്‍ പുഞ്ചിരി സമ്മാനിച്ചുകൊണ്ട്നടന്നുനീങ്ങി "ഓര്‍ക്കൂട്ടിലുണ്ടോ" കൂട്ടത്തിലാരോ തിരിഞ്ഞു നിന്ന് ചോദിച്ചു. ഇപ്പൊഴെത്തെ കുട്ടികളുടെ ഒരുകാര്യം താനും ഈഗ്രാമക്കാരന്‍ തന്നെയല്ലേ കുറച്ചു കാലത്തെ പ്രവാസജീവിതം വരുത്തിയവിന ആര്‍ക്കുമാരെയും തിരിച്ചറിയാതായിരിക്കുന്നു...
യുപി സ്കൂളിലെ തമ്പുരാന്‍മാഷ്‌ നടന്നുവന്ന വഴികളാണിത് കക്ഷത്തില്‍ ഒരു കറുത്ത ബാഗുമായി വെളുത്തു പ്രസന്നമുഖവുമായി മാഷ്‌ ദീര്‍ഘകാലം ഈ വഴികളില്‍ മുറുക്കിത്തുപ്പി സ്കൂളിലേക്ക് നടന്നു... ചിലപ്പോള്‍ കൂടെ നാണുമാഷുമുണ്ടാവും മൊയ്തു മാഷും.. പിന്നെയുമാരൊക്കെയോ..
പിന്നെ സന്ധ്യയായാല് പണികഴിഞ്ഞു ആളുകളുടെ വരവായി ഓരോ സ്റ്റീല്‍എവെറഡി ടോര്‍ച്ചുമായി... മൂക്കറ്റം അന്തിക്കള്ള്മോന്തി ചിലര്‍ രാഘവേട്ടന്‍റെ മുറുക്കാന്‍കടയില്‍ നിന്ന് ചൂട്ടും വാങ്ങി പാടത്തുപാടുന്ന ചക്ക്രപ്പാട്ടും പാടി ചൂട്ടുആഞ്ഞു വീശിനടക്കും ഒക്കെ ഒരു കാലം...

എന്‍റെ ഗ്രാമത്തെ ഇങ്ങിനെയൊക്കെ വായിക്കാനാണ് ഇപ്പോഴും എനിക്കിഷ്ടം.. ഒരു ദിവസം ഷാപ്പിലേക്ക് പോയ ശ്യാമന്തനെ കാത്ത്‌ അവന്‍റെ കേട്ട്യോള് കാത്തിരുന്നതും ഇതേ വഴിയില്‍.. തന്നെപ്പോലെ പ്രവാസിയായിരുന്നല്ലോ അയാളും. നാട്ടില്‍ അവധിക്കെത്തുന്ന ശുഷ്ക്കവും ഹ്രസ്വവുമായ ദിവസങ്ങളിലും അവളോടിയെത്തും "ശ്യാമന്തേട്ടന്റെ അടുത്താണോ ജോലി ഏട്ടനെ കാണാറുണ്ടോ...കത്തുണ്ടോ?"
നാലഞ്ചുവര്‍ഷം ഗള്‍ഫില്‍ കഴിച്ചുകൂട്ടിയ കടങ്ങളും സൂക്കേടുകളുമായി പെട്ടെന്നൊരുദിവസം അയാളെത്തി. പിന്നെ തിരിച്ചു പോയില്ല...പണമില്ലെങ്കിലും ഏട്ടനടുത്തുണ്ടല്ലോ എന്നവള്‍ ആശ്വസിച്ചുകാണും പക്ഷെ ഒരിക്കല്‍ പ്രവാസി ആയിപ്പോയാല്‍ നാടന്‍ പണികള്‍കൊണ്ടൊക്കെ എന്താകാന്‍... ഷാപ്പിലെ കുടിയാണെങ്കില്‍ പാരമ്യത്തില്‍....റിയാലിന്റെലോകം തീര്‍ത്ത ക്ഷതം മനസ്സില്‍ നിരാശമാത്രയായിരുന്നു ഫലം... നാട്ടില്‍ പലരോടും കടംവാങ്ങിക്കുടിച്ചു...അപ്പോഴൊക്കെ മനസ്സാക്ഷിയുടെ കുത്തുകളേറ്റു അയാള്‍ പിടഞ്ഞു... ഒരിക്കല്‍ ഷാപ്പിലേക്ക് പോയ ശ്യാമന്തന്‍ പിന്നെ ജീവിതത്തിലേക്ക് തിരിച്ചു വന്നില്ല!...കെട്ടുംകരയിലെ തോട്ടില്‍ ഒഴുകിനടന്ന മൃതദേഹം പിറ്റേന്ന്കാലത്ത് ആരാണ് ആദ്യംകണ്ടത് .....
കെട്ടുംകര കടന്നു പിന്നെയുമാരൊക്കെയോ വരുന്നുണ്ടായിരുന്നു... ശാന്തടീച്ചര്‍, ലക്ഷ്മിടീച്ചര്‍, കൂട്ടത്തില്‍ ഹെഡ്മാസ്റ്ററായ തമ്പുരാന്‍മാഷുമുണ്ടല്ലോ...
എല്ലാവരും സ്കൂളിലെക്കാണ് വളരെ ദൂരെ കണ്ട അവര്‍ ഇത്ര പെട്ടെന്ന് ഇങ്ങെത്തിയോ ഇനി ഒഴിഞ്ഞു മാറാനുള്ള സമയവുമില്ല
മാത്രമല്ല ഹെഡ്‌ മാസ്റ്റര്‍തന്നെ കണ്ടുംകഴിഞ്ഞു.
"എന്താ വഴിയില്‍ നില്‍ക്കുന്നെ"..
മാഷ് ചോദിക്കുകേം ചെയ്തു.
"അത്...അത്..... ഒരു നേര്‍ച്ചയുണ്ടായിരുന്നു മാഷേ"...
"ഈയിടെ സ്കൂളിലോന്നും കാണാറില്ലല്ലോ"..
ചുണ്ടുകള്‍ കൂര്‍പ്പിച്ചു രണ്ടുവിരലുകള്‍ ചേര്‍ത്ത് വെച്ച് മുറുക്കിത്തുപ്പുന്നതിനിടയില്‍ മാഷ്‌ വീണ്ടും ചോദിച്ചു...
എന്തൊക്കെയോ പറയണമെന്നുണ്ടായിരുന്നു.. ശരിയാണ് എത്രകാലത്തെ ക്ലാസ്സുകളാമുടങ്ങിയത് എത്ര ഉപ്പുമാവാ നഷ്ടമായത്... മാത്രമോ സ്കൂളിന് തൊട്ടടുത്ത കുഞ്ഞിക്കണ്ണേട്ടന്‍റെ കടയിലെ ആ ഇഷ്ടുംപുട്ടും അതും വെറും ഇരുപത്തഞ്ചു പൈസക്ക്..... ഒന്നും പറയാന്‍ കഴിഞ്ഞില്ല ഒരുകുറ്റവാളിയെ പോലെ അവരുടെ കൂടെ നടന്നു..

അന്ന് സ്കൂള് മടിയുന്ന കുട്ടികളെ കൊണ്ട് പോകാന്‍ വീടുകളിലേക്ക് മാഷ്‌ ഏഴാംതരത്തിലെ തടിയന്മാരായ കുട്ടികളെ അയക്കുമായിരുന്നു. അവര്‍ ഉണങ്ങിയ കവുങ്ങിന്‍ പാളയില്‍ വടികൊണ്ട് ഉച്ചത്തില്‍ കൊട്ടി മടിയന്മാരായ കുട്ടികളെ സ്കൂളിലേക്ക് ആനയിക്കുന്നു!. പിറകില്‍ ആരവങ്ങളുമായി സ്കൂളിന്‍റെ പടിപോലും കാണാത്ത നാട്ടിന്‍പുറത്തെ വികൃതിക്കുട്ടികളുമുണ്ടാവും നടന്നുനീങ്ങവേ ഘോഷയാത്രയില്‍ കൂടുതല്‍ കുട്ടികള്‍ അണിചേരുന്നു...ഇങ്ങിനെ ചെയ്‌താല്‍ പിന്നെ ആരും സ്കൂള് മടിയില്ലത്രേ...ഈ മാഷിന്‍റെ ഒരു കാര്യം...
"ഇതൊക്കെ വേണമായിരുന്നോ മാഷേ.".
ഞാനാണെങ്കില്‍ ഈ കൈലിയും കുപ്പായോമിട്ട്... അന്നെത്തെ കാലമാണോഇത്... മാഷ്ചവിട്ടി നടന്ന ചെമ്മണ്ണ് നിറഞ്ഞ ഈ വഴികളിലേക്ക്നോക്കൂ എത്ര മിനുസത്തിലാ ടാര്‍ചെയ്തിരിക്കുന്നത്...ജീവിതത്തിന്‍റെ പരുപരുത്ത എത്രയെത്ര വഴികളാ ഇങ്ങിനെ എളുപ്പംവന്നത്...
"അന്ന് ആളുകളുടെ മനസ്സിത്ര പരുഷമായിരുന്നൂടോ "....

മാഷിന്‍റെ വെളുത്ത മുഖം ദേഷ്യംകൊണ്ട് ചുവന്നുതുടങ്ങിയിരിക്കുന്നു.. മുറുക്കിത്തുപ്പുന്നത് വേഗത്തിലായിരിക്കുന്നു... അതങ്ങിനെയാ ദേഷ്യംവന്നാല്‍.. താനൊന്നുമറിഞ്ഞില്ലല്ലോ ദീര്‍ഘകാലത്തെ പ്രവാസജീവിതം മരീചികബാധിച്ചവനാക്കിയിരിക്കുന്നു.നാടിന്‍റെ ഗതിവിഗതികള്‍ അറിയാതെ പോയി...

അബ്ദുവിന്‍റെ വിളിപാടുകള്‍ എത്ര ശരി അതുകൊണ്ട് അയാള്‍ നേരത്തെ നാടണഞ്ഞു!. ഗള്‍ഫില്‍ ഒരു നല്ല കമ്പനിയില്‍ ഓഫീസ്‌ ജോലിയായിരുന്നല്ലോ അയാള്‍ക്ക്‌ അടിസ്ഥാനവിദ്യാഭ്യാസവും മതപരമായി കിട്ടിയ അറബിഭാഷയും യോഗ്യത. എന്നിട്ടും അറബിക്ക് ആളെ ഇഷ്ടപ്പെട്ടു യാതൊരു തത്വദീക്ഷയുമില്ലാതെ മാസാമാസം അയാളുടെ ശമ്പളം കൂടിക്കൊണ്ടേയിരുന്നു! പോരെപൂരം ഇതെങ്ങിനെ പൊരുത്തപ്പെടാനാവും! അതും ഒരു യാഥാസ്ഥികാനായ മനുഷ്യന്. ചെയ്യുന്ന ജോലിക്ക് തുല്ല്യമായിരിക്കണം വേതനവും....മനസ്സാക്ഷിയുടെ കുത്തുകളേറ്റു അന്ന് അയാളും പിടഞ്ഞുവോ!.... ഇന്ന് ഗ്രാമത്തിന്റെ ഇടവഴികളിലെവിടെഴോക്കെയോ ആ മെലിഞ്ഞ മുഖം കാണാറുണ്ട്‌ അബ്ദുവിന്‍റെ ആത്മാവിനു ശാന്തി കിട്ടിയോ ആവോ..

വയല്‍വരമ്പില്‍ തവളകളും ചീവീടുകളും വാദ്യഘോഷം തുടങ്ങിയിരിക്കുന്നു എങ്ങും ഇരുട്ട് പരന്നിരിക്കുന്നു...വരമ്പിലൂടെ ആരൊക്കെയോ ചൂട്ടുമായിനടന്ന് വരുന്നുണ്ട് അടുത്തെത്തിയപ്പോള്‍ ഒരാളെ മനസ്സിലായി.പാലത്തായി രാമു.. ഷാപ്പില്‍ നിന്നുള്ളവരവാ ഇനി ഒന്ന് രണ്ടു നാഴിക നടന്ന് പ്രസംഗിക്കാനുള്ള 'കള്ളായി' എന്ന് തോന്നുന്നു.... ചൂട്ടുവെളിച്ചം മുഖത്തോടടുപ്പിച്ചു സൂക്ഷിച്ചു നോക്കുന്നത്കണ്ടു..

അയാള്‍ക്ക്‌ തന്നെ മനസ്സിലായില്ലെന്നു തോന്നി അറിഞ്ഞെങ്കില്‍ ചോദിക്കുമായിരുന്നു "ഒരഞ്ചുറുപ്പിക നോക്കെട്ടെ.." രാമു നടന്നകന്നു ഒപ്പം പ്രസംഗവും തുടങ്ങി...വയല്‍കരയില്‍ എവിടുന്നോ ഉച്ചത്തില്‍ റേഡിയോ പാടുന്നത് കേട്ടു...
ആ നായ ഉള്ള വീട്ടില്‍ നിന്നായിരിക്കും..അതിന്‍റെ നിര്‍ത്താതെയുള്ള കുര ഇന്ന് കേള്‍ക്കുന്നില്ലല്ലോ... വരമ്പില്‍ ടോര്‍ച്ചിന്റെ വെളിച്ചം പായിച്ചുകൊണ്ട് നടന്നു.. ഈ വരമ്പ് വഴി അവസാനിക്കുന്നത് കള്ളുഷാപ്പിന്റെ മുന്നിലാണ് അത്കഴിഞ്ഞു പഞ്ചായത്ത്റോഡ്..പഞ്ചായത്ത് റോഡില്‍ ലാസ്റ്റ്ബസ്സ്‌ കാര്‍ത്തിക കിതച്ചുകൊണ്ട് വന്നു നില്‍ക്കുന്നുണ്ട്..ആരൊക്കെയോ ഇറങ്ങുന്നത് ബസ്സില്‍നിന്ന് ഒഴുകിഎത്തുന്ന നീല വെളിച്ചത്തില്‍ അവ്യക്തമായി കണ്ടു.ഷാപ്പിലെ വെളിച്ചമണഞ്ഞിരിക്കുന്നു.
പഞ്ചായത്ത്റോഡിലൂടെ ആരൊക്കെയോ നടന്നുവരുന്നുന്നുണ്ടായിരുന്നു..രാത്രിയിലെ ഇളംകാറ്റേറ്റ്‌ നടക്കാനൊരു സുഖമുണ്ട്... എതിരെ നടന്ന ഒരാള്‍ ചാണ്ടിയെട്ടനാണോ...കടയടച്ചു വരുന്നതാവും...
ട്രാന്‍സ്ഫോര്‍മര്‍ പിന്നിട്ടപ്പോള്‍ ഇരഞ്ഞിക്കല്‍ ഇടവഴിയിയായി ആരോ നിര്‍ത്താതെയുള്ള ടോര്‍ച്ചിന്‍റെ വെളിച്ചവുമായി വരുന്നത് കണ്ടു....ചിലപ്പോള്‍ ഉസ്താദായിരിക്കാം തൂവെള്ള വസ്ത്രങ്ങളണിഞ്ഞു വഴിനീളെ വെളിച്ചംപരത്തിയാ ഉസ്താദ് വരിക ഒരു തലമുറയുടെ മുഴുവന്‍ ജീവിതവഴികളിലും വെളിച്ചംപരത്തിയ മഹാനുഭാവന്‍...ഇശാ നമസ്കാരം കഴിഞ്ഞുള്ള വരവായിരിക്കും... എത്ര കാലമായി ഈ നടത്തം തുടങ്ങിയിട്ട്...

ഒരു നിയോഗംപോലെ.. വയസ്സിപ്പം എത്രയായിക്കാണുംന്ന് വെച്ചാ..എണ്‍പത്?....എണ്‍പത്തഞ്ച്.... !..... എന്‍റെ അറിവില്‍ അതിലും കൂടുതലാ!... നാട്ടുകാര് പറയും ഒക്കെ ആ ആത്മീയചൈതന്യംകൊണ്ടാ ... ആദ്യമായി ഗള്‍ഫിലേക്ക് പുറപ്പെടാന്‍ നേരം പ്രാര്‍ത്ഥനകളുമായി ഉസ്താദെത്തിയത് ഇന്നുമോര്‍ക്കുന്നു ...

"നന്നായി വാ മോനെ" എല്ലാവരും ഉണ്ടായിരുന്നു അന്ന്‍... സുഹുര്‍ത്തുക്കളും രക്ഷിതാക്കളും.
എന്നിട്ട് നന്നായോ?.. അറിയില്ല നന്നായിട്ടുണ്ടാവും..
"ആരാ"...
മറ്റൊരു ടോര്‍ച്ചിന്‍റെ വെളിച്ചം അടുത്ത് കണ്ടപ്പോള്‍ കയ്യിലെ വടി നിലത്തൂന്നി ഉസ്താദ് നിന്നു.. കൈ നെറ്റിയില്‍ ചേര്‍ത്ത് വെച്ച് സൂക്ഷിച്ച് നോക്കുന്നുണ്ട് ...

"ഞാനാ... വയലില്‍... താഴെ കുനിയില്‍"..... മനസ്സില്‍ കുറ്റബോധമുണ്ട്. വീട്ടില്‍ ചെന്നൊന്നു കാണണമായിരുന്നു ഇപ്പോള്‍ ഈ ഇടവഴിയില്‍....രാത്രീല്

"ങാ... മോനോ...നാട്ടിലുണ്ടായിരുന്നോ....ഏട്യാ മോനെ..ഈ രാത്രീല്"...
"അത്...അത്.... എനിക്കൊരു നേര്‍ച്ചയുണ്ടായിരുന്നു"...
കടവത്തൂരങ്ങാടി വിജനമാവാന്‍ തുടങ്ങിയിരിക്കുന്നു..ഒട്ടുമിക്ക കടകളും പൂട്ടിക്കഴിഞ്ഞു...വിജയാ ബേക്കറിയുടെ അപ്പക്കൂട്ടില്‍ തീ എരിയുന്നുണ്ട്...അവിടുന്ന് മനസ്സിനിമ്പമുള്ള ഒരു മണം പൊങ്ങിവരുന്നുണ്ട്... നമ്പ്യാരുടെ ചായക്കട നേരത്തെ പൂട്ടിയെന്നു തോന്നുന്നു ...
അങ്ങാടിയില്‍ കൂടി നടക്കുമ്പോള്‍ കാലുകള്‍ പിറകോട്ടു വലിയുന്നതും സ്ലോമോഷനിലാവുന്നതും
അറിഞ്ഞു...ഗള്‍ഫിന്‍റെ തീണ്ടാലേല്‍ക്കാത്ത... ഫ്ലൂറോസെന്റ് ബള്‍ബുകളുടെ കണ്ണഞ്ചിപ്പിക്കുന്നവെളിച്ചമേല്‍ക്കാത്ത ആ നിഷ്കളങ്കബാല്യത്തില്‍ ഈവഴിയില്‍ ഒരങ്ങാടിയാടിനെപ്പോലെ നഗ്നപാദനായി അലഞ്ഞതും... കൌതുകം വിട്ടുമാറാത്ത കണ്ണുകളുമായി സൈക്കിള്‍യജ്ഞവും ഞാണിന്‍മേല്‍ക്കളിയും കുരങ്ങുകളിവരെയും നോക്കിനിന്നതും ഓവ്പാലത്തിലിരുന്ന് കൂട്ടുകാരോടൊത്ത് കഥകള്‍ പറഞ്ഞതും...

"തീപ്പെട്ടിയുണ്ടോ" ?....
വഴിപോക്കരിലാരോ അടുത്തേക്ക് വരുന്നുണ്ട്..
"ആരാ...മുമ്പിവിടെ കണ്ടിട്ടില്ലല്ലോ തീപ്പെട്ടിയുണ്ടോ"?
"ഇല്ല ഗള്‍ഫിലായിരുന്നു...ലീവ് കുറവാ"...
തന്നെപ്പോലെ ഇന്നീ മണ്ണില്‍ അന്യവല്‍ക്കരിക്കപ്പെട്ട പ്രവാസീകഥാപാത്രങ്ങളെത്ര.... അസ്തിത്വദുഃഖവും പേറി ജീവിക്കുന്നവരെത്ര.. .
'ഹസീനാബീവി എന്‍റെഭാര്യ' ഈ വിലാസത്തിലറിയാപ്പെടാനാണ് ഗള്‍ഫില്‍ അയാള്‍ ആഗ്രഹിച്ചത്‌...ആര് ചോദിച്ചാലും നാട്ടിലെ സുന്ദരിയായ ഭാര്യയുടെ പേര് അഭിമാനത്തോടെ പറയും..."ഹസീനാബീവിയുടെ ഭര്‍ത്താവാണ് ഞാന്‍"...അയാളുടെ ഗള്‍ഫുജീവിതത്തിന്‍റെ വസന്തവും ശിശിരവും ഹസീനാബീവിയുടെ കാല്‍ക്കല്‍ സമര്‍പ്പിച്ച് കഠിനാധ്വാനിയായ ഒരു സാധാ പ്രവാസിയായി.. അവിടെ കഴിഞ്ഞുകൂടി. കാലത്തിനൊടുവില്‍ വീടിന്‍റെ അവകാശവും ഭാര്യാപദവിയും അന്യാധീനപ്പെട്ടുപോയത് വേദനയോടെ അയാളറിഞ്ഞു
മറ്റ്ജോലികള്‍ക്ക് വിടാതെ കാലാകാലങ്ങളായി ഗള്‍ഫിലയക്കേണ്ട നേര്‍ച്ചക്കൊറ്റന്മാരായ ആണ്‍ കുട്ടികളെ ഇവിടുത്തുകാര്‍ തീറ്റിപ്പോറ്റിവന്നു.... എന്നിട്ടവര്‍ ഇങ്ങിനെ മൊഴിഞ്ഞു കൊണ്ടിരുന്നു...
"ഞമ്മളാടത്ത പുരുഷു ദുബേല് അതിന്റാള് അന്ത്രുആപ്പിള"!
ഒരു കാലത്ത് ദാരിദ്ര്യത്തിന്‍റെ കയ്പുനീര്‍കുടിച്ചവര്‍ വിദ്യാഭ്യാസയോഗ്യത ഒന്നുമില്ലാതെ തന്നെ സ്വപ്നഭൂമിയില്‍ ജിവിതവിജയത്തിന്‍റെ സാഫല്യവുമായി മുത്തുകളും രത്നങ്ങളും വിളയിച്ചതും, മറ്റുചിലര്‍ ഗള്‍ഫില്‍ ലക്ഷങ്ങള്‍ സമ്പാദിച്ചിട്ടും നാട്ടില്‍ വിലാസമില്ലാത്തതും ജനങ്ങള് പറയും: "പൈസ എത്ര ഉണ്ടാക്കീട്ടെന്താ സ്വന്തം ബന്ധുക്കള്‍പോലും അയാളെ തിരിച്ചറിയുന്നില്ലല്ലോ". അസ്തിത്വ ദുഖത്തിന്റെ മറ്റൊരു മുഖം...

ഓരോന്നോര്‍ത്ത്‌ നടന്നു ചെമ്പ്രക്കുന്നെത്തിയതറിഞ്ഞില്ല ചെറിയ ഒരു കയറ്റംകയറിയാല്‍ കുന്നിന്‍റെ മുകളിലെത്താം കുന്നിനുമപ്പുറം കടവത്തൂര്‍ ജുമാമസ്ജിദ്‌ കുന്നിന്‍ചരിവുകള്‍ മുഴുവനും പള്ളിക്കാടുകളാണ്.ഇവിടെയാണ് ഞങ്ങളുടെ പിതൃക്കളുടെ ഖബറുകള്‍... ഒക്കെ കാട്പിടിച്ചു കിടക്കുന്നു ...ഏതൊക്കെയോ സ്ഥലത്ത് നിന്നും പണ്ടീ കുന്നും നടവഴികളും താണ്ടി സ്കൂളിലേക്ക് കുട്ടികളെത്തുമായിരുന്നു.... കൂടെ പഠിച്ചവര്‍... സ്കൂളിന്‍റെ ഇടവേളകളില്‍ കള്ളനും പോലീസുംകളിച്ചു കിതപ്പോടെ വന്നണയുന്ന ഈ കുന്നിന്‍പുറം ... വിജനവും കാടുംപടലും നിറഞ്ഞതുമായ ഈ സ്ഥലം ഞങ്ങള്‍ക്കെന്നും നിരോധിതമേഖലയായിരുന്നല്ലോ. അതിര്‍ത്തി ലംഘിച്ചതിനു അബൂബക്കര്‍മാഷിന്‍റെ ചെയ്ന്‍വാച്ച് കിലുക്കിക്കൊണ്ട് കിട്ടിയ കിഴുക്കുകളെത്ര...
കുന്നില്‍ മുകളിലെത്തിയപ്പോള്‍ ഒരു ചെറിയ കാറ്റ് വീശിയടിച്ചു നിലത്ത് വീണ കരിയിലകള്‍ കാറ്റില്‍ ഇളകിപ്പറന്നു... ഏതോഭാഗത്ത്‌ കുറുക്കന്‍മാര്‍ ഓലിയിടുന്നത് കേള്‍ക്കാമായിരുന്നു
"ആരാ"
പിറകില്‍ ആരോ വിളിച്ചോ തിരിഞ്ഞുനോക്കിയപ്പോള്‍ ആരെയും കണ്ടില്ല തോന്നിയതായിരിക്കും.... ടോര്‍ച്ച് തെളിച്ചു കൊണ്ട് ഖബറുകളുടെ ഭാഗത്തേക്ക് നടന്നു.. മീസാന്‍കല്ലുകള്‍ തുടങ്ങുകയായി കാട് പിടിച്ചതും ഇടയ്ക്ക് പുതുതായി കിളമണ്ണ് വീണതുമായ ഖബറുകള്‍
"എന്താ മോനെ ഈ അസമയത്ത് ഇവിടെ"..
ഒരു നേര്‍ത്ത മര്‍മ്മരംപോലെ എന്തൊക്കെയോ അസ്പഷ്ടമായ സ്വരങ്ങള്‍ കാതിനെ വലയം വെക്കുന്നുണ്ട്.....
"എത്രകാലായി നീ ഇങ്ങോട്ടൊക്കെ ഒന്ന് വന്നിട്ട്" ..
താനൊന്നുമറിഞ്ഞില്ലല്ലോ നീണ്ട ഈ പ്രവാസം.... .എല്ലാം മനസ്സില്‍ കനലായിഎരിയുന്നുണ്ട്...
ഒരുള്‍വിളി..നേര്‍ച്ചയുണ്ട് അതാ ഈ രാത്രീല് വന്നതെന്നു പറയണമെന്നുണ്ടായിരുന്നു....
തിരിഞ്ഞു നോക്കിയപ്പോള്‍ പിന്തുടര്‍ന്ന് വന്നകാലൊച്ച പെട്ടെന്ന് നിന്നത്പോലെ...
"അന്ത്യ പ്രാര്‍ത്ഥനയും കഴിഞ്ഞു പോയതല്ലേ"....
അശരീരിയായി എന്തോ ഒന്ന്...സംശയം തീരാതെ വീണ്ടും പിറകിലേക്ക് തിരിഞ്ഞു നോക്കി..
ശരിയാ.... എത്ര കാലായി ഇങ്ങോട്ടൊക്കെ ഒന്ന് വന്നിട്ട്....ആരായീ കിടക്കുന്നതെല്ലാം ഓര്‍ത്തപ്പോള്‍ കണ്ണുകള്‍ ഈറനണിഞ്ഞു...ചുണ്ടുകള്‍ വിതുമ്പി... ഈ ശുഷ്കമായ ഘടികാരബന്ധിതതമായ അവധിക്കാലം ഒന്നിനും തികയുന്നില്ലല്ലോ..
ഒന്നും മിണ്ടാന്‍ കഴിഞ്ഞില്ല പിതൃക്കളുടെ മോക്ഷത്തിനായി പ്രാര്‍ത്ഥനാ നിര്‍ഭരമായി നിന്നു...പിന്നെ വിളറിയ മുഖവുമായി.....ഖിന്നനായ് അസ്തിത്വം നഷ്ടമാവുന്നതിന്‍റെ തിരിച്ചറിവ് കിട്ടിയ മനസ്സുമായി ഒരപരാധിയെപ്പോലെ കുന്നിറങ്ങി..

2010, ഫെബ്രുവരി 18, വ്യാഴാഴ്‌ച

ഓര്‍മ്മയിലൊരു ദുബായ് ശ്മശാനം

പ്രവാസ സ്മൃതികള്‍)


ഇത് ദുബായ് ഖിസൈസിലെ ശവദാഹം നടക്കുന്ന ഒരു ശ്മശാനം
തൊട്ടടുത്തുതന്നെ ഒരു ഖബര്‍സ്ഥാനും.....
ഇവിടെ ആത്മാക്കളുണ്ട്‌ കാലാകാലങ്ങളായി ഇവിടെ ജീവിതം
ഹോമിച്ചു മരിച്ച കുറെ മനുഷ്യരുടെ......

പിന്നെ കയ്യിലുള്ളതെല്ലാം വിറ്റു പെറുക്കി ഒരു വിസിറ്റ് വിസയില്‍
സ്വപ്നങ്ങളുടെ വിവിധങ്ങളായ കറുത്ത ബാഗും സ്വൂട്ട്കേയ്സുകളുമായി ഇവിടെ എത്തി ജോലി തേടി അലഞ്ഞ് എവിടെയുമെത്താതെ ജീവിതത്തിനും മരണത്തിനു മിടയിലുള്ള നൂല്‍പാലത്തിലൂടെ തിരിച്ചു പോയവര്‍...

അവരീ ശ്മശാനത്തിലുണ്ട്!... അല്ലെങ്കില്‍ .അവരുടെ ആത്മാവുകള്‍ ഇവിടെ സംസ്കരിക്കപ്പെടുന്നു !.....കൂടെ മോഹങ്ങളും സ്വപ്നങ്ങളും.....
ശരീരം മാത്രമായിഅവര്‍ നാട്ടിലേക്ക് തിരിച്ചു പോകുന്നു !...

നിറപ്പകിട്ടുകളുടെ നഗരമേ ......

ഒരു വിസിറ്റ് വിസക്കാരന്‍റെ സ്വപ്നത്തിലെ നിധി കുംഭവും -

അത്താണി യാക്കപ്പെട്ടവന്‍റെ ആശയുമഭിലാഷവും ആയിരുന്നുവല്ലോ നീ ..

എന്നിട്ടുമെന്നെന്നും ദു:ഖിക്കുവാന്‍ മാത്രമല്ലോ ഞങ്ങളില്‍ ചിലര്‍...

ഓര്‍മ്മകളിലെ ദുബായ് ശ്മശാനത്തിന് ഒരു ജനുവരിയുടെ തണുപ്പായിരുന്നു ... കോട മഞ്ഞു ചേക്കേറിയ നാടും നഗരവും ......തണുത്തുറഞ്ഞ പ്രഭാതങ്ങളും ഇന്നും അയാളുടെ സ്മൃതികളിലുണ്ട് .....

ഒരു വിധി വൈപരീത്യം പോലെ ശ്മശാനത്തി നടുത്തുള്ള ലേബര്‍
ക്യാമ്പുകളും അഞ്ഞൂറും അറുനൂറും ശമ്പളക്കാരായ തൊഴിലാളികളും അവരുടെ
കുത്തിനിറച്ച വാഗണ്‍ ട്രാജഡി ബസ്സുകളും ....

ദുബായ് ശ്മശാനം ഓര്‍മകളുടെ ഒരു ശവപ്പറമ്പാവുന്നതെങ്ങിനെയെന്ന്
അയാള്‍ വേദന യോടെ ഓര്‍ത്തു.

അന്നൊരു കാലം പ്രവാസ ജീവിതത്തിന്‍റെ പീഡനങ്ങളും കഷ്ടപ്പാടുകളും
ഏറ്റു വാങ്ങി തളര്‍ന്ന രാത്രി ഖിസൈസിലെ ഒരു ബാച്ചിലര്‍ റൂമില്‍ അയാള്‍ ഉറങ്ങുന്നു ..
തണുപ്പ് അരിച്ചിറങ്ങുന്ന വെന്‍ന്റിലേറ്ററും മേലാസകലം മൂടിപ്പുതച്ചു സിനിമ കാണുന്ന രണ്ടു സഹമുറിയന്മാരും സാക്ഷി......രാത്രിയുടെ ഏതോ യാമത്തില്‍ കാലിലേറ്റ തണുത്ത ഒരു സ്പര്‍ശം അയാളെ ഉണര്‍ത്തി ഞെട്ടിപ്പിടഞ്ഞു തൊട്ടടുത്ത ടൈം പീസിലേക്കു നോക്കി ഇല്ലല്ലോ ഡ്യൂട്ടിക്ക് സമയമായില്ലല്ലോ പിന്നെ.....

ഒരുസഹമുറിയന്‍ അടുത്ത്...

"നമ്മുടെ ശശിയേട്ടന്‍ മരിച്ചു".. "ഹോസ്പിറ്റലില്‍ നിന്നു ഫോണ്‍ വന്നു"...

"നമ്മുടെ കെ കെ എസ്" .... മറുപടി യായി കൂട്ടുകാരന്‍ തലയാട്ടുന്നു....

അറിയാതെ ഒരാര്‍ത്തനാദം പുറത്തേക്കുവരുന്നു.. ......

ഒടുവില്‍ മരുഭൂമിയിലെ ചവിട്ടിയരക്കപ്പെട്ട അനേകം കാല്‍പ്പാടുകളില്‍
ഒന്നായി ശശിയേട്ടനും ..

നിദ്ര വിടവാങ്ങിയ ആ തണുത്ത രാത്രി ജനുവരിയുടെ മഞ്ഞു പാളികള്‍
കീറി മുറിച്ചു അസമയം തീര്‍ത്ത വിജനമായ റോഡിലൂടെ ഹോസ്പിറ്റലിലേക്ക് ....

നേരം പുലരുന്നത് വരെ ഹോസ്പിറ്റല്‍ വരാന്തയില്‍ തണുത്തു വിറച്ച്......
എടുക്കാന്‍ മറന്ന ജാക്കറ്റിനെ ക്കുറിച്ചും രോമത്തൊപ്പിയെ ക്കുറിച്ചും അയാള്‍ ഓര്‍ത്തതേയില്ല.

പ്രവാസത്തിന്‍റെ ഈ തുരുത്തില്‍ ഖിസൈസിലെ ഒരു സൂപ്പര്‍ മാര്‍ക്കെറ്റില്‍ ഡെലിവറിക്കാരനായിരുന്നു ശശിയേട്ടന്‍. തന്‍റെ ജീവിതത്തിന്‍റെ വസന്തവും ശിശിരവും ഇവിടെ അര്‍പ്പിച്ച ഒരു പച്ചയായ മനുഷ്യന്‍..അയാളുടെസ്വകാര്യതയുടെ
മടിക്കുത്തില്‍ കവിതാശകലങ്ങളുണ്ടായിരുന്നു....
കുത്തിക്കുറിപ്പുകളുണ്ടായിരുന്നു....

കാലങ്ങളായി തുടരുന്ന മാറ്റമില്ലാത്ത ശമ്പള വ്യവസ്ഥയും ഓവര്‍ ടൈം
കിട്ടാതെ നീണ്ടു നീണ്ടു പോകുന്ന ഡ്യൂട്ടിയും അദ്ദേഹത്തിന്റെ സ്വകാര്യ ദു:ഖങ്ങ ളിലുണ്ട്...
ഖിസൈസിലെ അറബി വില്ലകളുടെ പിന്നാമ്പുറങ്ങളില്‍ കെഎഫ്സിയും പിസ്സയും
തിന്നു തടിച്ചു ചീര്‍ത്ത പൂച്ചകളെ പറ്റി ശശിയേട്ടന്‍ പറയും:

"എന്നിട്ടവ കുറുക്കനെയും പട്ടിയെയും പേടിക്കാതെ ദിവസങ്ങളുടെ
സിംഹഭാഗവും ഉറങ്ങിത്തീര്‍ക്കും... അടുത്ത ജന്മം ഒരു ദുബായ്പ്പൂച്ചയായി ജനിച്ചെങ്കില്‍....!"

ആകുലതകളുടെ നഗരത്തില്‍ രോഗ മുക്തമാല്ലാത്ത തന്‍റെ ശരീരവുമായി
ഒരു തിരിച്ചു പോക്കിന്‍റെ വക്കിലായിരുന്നു അയാള്‍.....ഒടുവില്‍ ഒരു ഹാര്‍ട്ട്
അറ്റാക്കില്‍ മുഴുമിക്കാനാവാതെ പോയ അയാളുടെ സ്വപ്നങ്ങളും മോഹങ്ങളും നീര്‍ക്കുമിളകളായി വീണുചിതറി.....

പുലര്‍ച്ചെ മോര്‍ച്ചറിയില്‍ നിന്നു ശശിയേട്ടന്‍റെ മൃതദേഹം പുറത്തേക്ക്....
പിന്നെ ബന്ധുക്കളാരൊക്കെയോ ചേര്‍ന്ന് ഖിസൈസിലെ ശവദാഹം നടക്കുന്ന ശ്മശാനത്തിലേക്ക്.....

ദുബായ് മരുഭൂമിയിലെ ചവിട്ടിയരക്കപ്പെട്ട അനേകം കാല്‍പ്പാടുകളില്‍
ഒന്നായി ശശിയേട്ടനും.....

"നിങ്ങള്‍ക്കറിയാമോ എത്രയും കുറച്ചു നേരമാണ് നമ്മളിവിടെ തങ്ങുന്നത്"..

"പിരിഞ്ഞാല്‍ പിന്നീടൊരിക്കലും തിരിച്ചു വരാത്തവരായി "..........
(അറബികവി. ഉമര്‍ഖയാം )

ഇവിടെ ആത്മാക്കളുണ്ട്‌ കാലാകാലങ്ങളായി ഇവിടെ ജീവിതമര്‍പ്പിച്ച സാധാരണക്കാര്‍.... നാട്ടില്‍ കടം പിടിച്ച് ആത്മഹത്യ ചെയ്ത രാജന്‍.., രണ്ടറ്റവും കൂട്ടിമുട്ടിക്കാനുള്ള തത്രപ്പാടിനിടയില്‍ റോഡു കവര്‍ന്നെടുത്ത ചന്ദ്രന്‍.....

സ്മശാനത്തി നടുത്തായി ഒരു വയസ്സന്‍ ഈന്തപ്പനമരമുണ്ട്... ഉണങ്ങി ഒടിഞ്ഞുതൂങ്ങിയ ഈന്തോലയില്‍ പേരറിയാത്ത രണ്ടു മരുപ്പക്ഷികള്‍ വന്നിരിക്കുന്നു....

അവയുടെ കണ്ണിലൂടെ അയാള്‍ ബലിക്കാക്കകളെ കണ്ടു...കാണെ കാണെ
അത് പെരുകി പനമരം നിറയെ കാക്കകള്‍.....നല്ല പരിചയവുമായി അവ അയാളെ നോക്കി...

അത് ശശിയേട്ടനാവുമോ....രാജന്‍...,ചന്ദ്രന്‍..ഒരു വിസിറ്റ് വിസക്കാരന്‍...

തൊട്ടടുത്ത്‌ തന്നെ ഒരു ഖബര്‍ സ്ഥാനുണ്ട് ....
ദുബായിലെ ദേരാ ശര്‍വ്വാനി മസ്ജിദിന്‍റെ നടപ്പാതകളില്‍ കാലത്ത് കൈ വീശി നടക്കുന്ന അകാലവാര്‍ദ്ധക്ക്യം വന്ന ചെറുപ്പക്കാരുണ്ടായിരുന്നു ദേരാ
ക്ലിനിക്കിലെ കാര്‍ ഡിയോളജി വിഭാഗം ഡോക്ടറുടെ കമ്പ്യൂട്ടര്‍ റജിസ്റ്ററില്‍.... ഡോക്ടറുടെ നിര്‍ദ്ദേശ പ്രകാരം അവര്‍ പ്രഭാതങ്ങളുടെ തണുപ്പില്‍ കൈവീശി നടക്കുന്നു ...

അവരിലധികവും ദുബായ് ഗ്രോസറി കളിലും സൂപ്പര്‍ മാര്‍ക്കെറ്റുകളിലും
ജോലി ചെയ്യുന്നവരായിരുന്നു. അവിടെങ്ങളില്‍ ടെന്‍ഷന്‍ ഒഴിഞ്ഞ നേരവും കാലവുമില്ലല്ലോ... കുടും ബങ്ങളുടെ വെറും അത്താണികളാകാന്‍ മാത്രം വിധിക്കെട്ടവര്‍. അവരുടെ മേലാളന്മാര്‍ കേരളത്തില്‍ നിന്നും, , നമ്മുടെ അതേ നാട്ടില്‍ നിന്നും എത്തിയവര്‍തന്നെ.

കമ്പനികളുടെ നിയമങ്ങള്‍ ഇവിടെ അലിഖിതവും ജലരേഖയു മാവുമ്പോള്‍
പന്ത്രണ്ടും പതിനാലും മണിക്കൂര്‍ ജോലിയും മരീചിക മാത്രമായ വെള്ളിയായ്ച്ച കളിലെ അവധിയും. രണ്ടും മൂന്നും വര്‍ഷാന്ത്യത്തിലെ ടിക്കെറ്റും, ലീവ് സാലറിയും പോയിട്ട് അവധി ദിനങ്ങളുടെ എണ്ണവും നിഷേധിക്കപ്പെടുന്നു

പാവം തൊഴിലാളികള്‍ കാലത്ത് മുതല്‍ ശരിക്കും വെള്ളം കുടിക്കാതെ
സമയം തെറ്റി ആഹരിച്ചും അവര്‍ അര്‍ദ്ധരാത്രിവരെ ജോലി തുടരുന്നു .. .അവസാനം കട്ടിപ്പൊറോട്ടയും ചിക്കന്‍ ഫ്രയ്യും കുത്തി നിറച്ചു തിന്നു ശരീരം മരവിക്കുന്ന എയര്‍ കണ്ടീഷ്ണറിന്‍റെ തണുപ്പില്‍ ബോധം കെട്ടത് പോലെ കിടന്നുറങ്ങുന്നു.

ഇവിടുത്തെ ഒരിരയായിരുന്നുവല്ലോ ശശിയേട്ടനും....

ദുബായിലെ അസീല്‍ ഗീയും ഫ്രോസന്‍ ഇറച്ചിയും അവരെ പുണ്ണ് വന്നത് പോലെ തടിച്ച വരാക്കി ഇന്ന് അബ്ദുല്ലയില്ല മരിച്ചുപോയി......

ഗള്‍ഫിന്‍റെ രക്തസാക്ഷി.... ഇസ്മായിലും ഖാദറും അബ്ദുല്ലയെപോലെ
ചെറുപ്പമാണ്.. ഒരറ്റാക്ക് കഴിഞ്ഞവര്‍. ഡോക്ടര്‍ പറഞ്ഞത് പ്രകാരം കാലത്ത്‌ കൈ വീശി നടക്കുന്നു....

അപ്പോഴും തൊഴിലാളികള്‍ക്ക് വിറ്റവിസയുടെ പണം കൊണ്ട് തടിച്ചു
ചീര്‍ത്ത മേലാളന്മാര്‍ സഫാരി സ്വ്യൂട്ടുകളുടെ നിറങ്ങളെ കുറിച്ചും നാട്ടില്‍ പുതുതായി ഇറക്കുന്ന ഫോര്‍ച്യുണര്‍ കാറിനെ കുറിച്ചും വാതോരാതെ സംസാരിക്കുന്നു...എല്ലാം പണമായികാണുന്ന ഇക്കൂട്ടര്‍ക്ക് ബന്ധുക്കള്‍പോലും ശത്രുക്കളാവുന്നതെങ്ങിനെ
യെന്നു അയാള്‍ ഖേദത്തോടെ ഓര്‍ത്തു.

ഇതൊരു ശ്മശാനമാണ് ഇവിടെ ദു:ഖിക്കുന്ന....പീഡനങ്ങള്‍ ഏറ്റുവാങ്ങുന്ന
വ്രണിത ഹൃദയങ്ങള്‍ക്കുള്ള ഖിസൈസ്‌ ശ്മശാനം......

ഇവിടെ ആത്മാക്കളുണ്ട്........

ഗുല്‍ഷനുറങ്ങാത്ത വീട് (കഥ)

യാത്രയില്‍ ആരും തന്നെ ഒന്നും മിണ്ടിയില്ല
അമ്മ പിറകിലെ സീറ്റില്‍ചാരി ഇരിക്കുന്നുണ്ട് ദൂരംഒരുപാട് താണ്ടിയിരിക്കുന്നു...
അതിന്‍റെ ഒരു ക്ഷീണംഅമ്മയുടെ മുഖത്ത് കാണാമായിരുന്നു ....
ഡ്രൈവര്‍ മുമ്പും അവിടെ പോയിട്ടുള്ളത് കൊണ്ട് സ്ഥല നിശ്ചയമുള്ളത് സമാധാനം തന്നെ. .....
നഗരത്തിന്‍റെ വര്‍ണക്കാഴ്ചകള്‍ നോക്കി ഞാന്‍ ഇരുന്നു. അണമുറിയാത്ത
വാഹനങ്ങളുടെ ഒഴുക്ക്; തിരക്കേറിയവീഥിയില്‍മിന്നിമറയുന്ന മനുഷ്യക്കൂട്ടങ്ങള്‍
കൈവീശിയും ഇഴഞ്ഞും നടക്കുന്നവര്‍...നഗരക്കുപ്പായം അണിഞ്ഞവര്‍ , പേക്കോലങ്ങള്‍ .. നഗരമുഖങ്ങളില്‍ ഞാന്‍ ഗുല്‍ഷനെയും പ്രതിഷ്ടിക്കാന്‍ ശ്രമിച്ചു ...ഒരുപക്ഷെ ഗ്രാമീണ ജീവിതത്തിന്‍റെ സുഖ സൌഭാഗ്യങ്ങളേക്കുറിച്ച്
അയാളുതന്നെയല്ലേ എന്നോട് പറഞ്ഞത് ..ഗ്രാമീണതയും കാര്‍ഷിക വൃത്തിയും
ഏറെ ഇഷട്ടപ്പെട്ട അയാള്‍... മടക്കിക്കുത്തിയ
കൈലിയുമുടുത്ത് പാടവരമ്പിലൂടെ നടന്നതും ഒറ്റലുമായി കെട്ടും കരയില്‍ പോയി
മീന്‍പിടിച്ചതും .....പടിഞ്ഞാറുനിന്നു മയ്യഴിപ്പുഴയെ തഴുകി എത്തുന്ന കാറ്റില്‍ ബനിയനും മുണ്ടുമുടുത്ത് മുറ്റത്തെചാരുകസേരയിലിരുന്നു വാചാലനായതും......

" സഹായത്തിനൊക്കെ ആരാണാവോ......"

അമ്മയുടെ സ്വരം... അമ്മയ്ക്കല്ലെങ്കിലും ഉടപ്പിറപ്പുകളെക്കുറിച്ചോര്ക്കുമ്പോള്‍ എന്നും വേവലാതിയാണ്...അയാള്‍ക്കവിടെ അയല്കാരൊക്കെ കാണില്ലേ..നഗര
ജീവിതത്തിന്‍റെ പൊയ് മുഖങ്ങളേക്കുറിച്ച് അമ്മയ്ക്കുംഅറിയാമായിരിക്കാം.

"ഒരു വര്‍ഷമായില്ലേ അവന്‍ പോയിട്ട് ആ വീട്ടില്‍ ആദ്യത്തെകല്യാണമല്ലേ..
ഒരുക്കങ്ങളൊക്കെ.."
ശരിയാണ് എല്ലാംവിറ്റു പെറുക്കി അയാള്‍ പോയിട്ട് ഒരു വര്‍ഷം
കഴിഞ്ഞിരിക്കുന്നു. കല്യാണക്കുറികിട്ടിയതുമുതല്‍ ഗള്‍ഫിലുള്ള തന്നെ
കാത്തിരിക്കുകയായിരുന്നുവല്ലോ അമ്മ. ഗള്‍ഫില്‍നിന്നും വിളിക്കുംപോഴോക്കെ
നാട്ടില്‍ ഗുല്‍ഷനുറങ്ങാത്ത ആ പഴയ വീടിനെക്കുറിച്ച് അമ്മ എന്നും
ഗദ്ഗദത്തോടെപറയാറുണ്ടായിരുന്നു. ചെമ്പ്രക്കുന്നുംതാണ്ടി രണ്ടു മൂന്നു വളവു
തിരിഞ്ഞെത്തുന്ന വഴിവക്കിലായിരുന്നു ഗുല്‍ഷന്‍റെ പഴയ വീട്.

സംഗീതവും ഏറെ ഇഷ്ട്ടപ്പെട്ടിരുന്നഗുല്‍ഷന്‍റെ രാവുകളെ ഗസല്‍ മഴപെയ്യിക്കുവാന്‍ഉസ്താദ് ഖമറുല്‍പാഷ എത്തുമായിരുന്നു...
യേ ദൌലത്ത് ബീ ലേലോ ....യേ ശുഹരത്ത് ബീ ലേലോ...
ബലേ ചീന്‍ലോ ...മുജ്സെ മേരി ജവാനി .....മഗര്‍ മുജ്ക്കോ ലോട്ടാതോ ...
ബാച്ച്പ്പന്ക്കാ സാവന്‍ ..വോ കാകസ്‌ കി കഷ്തി..വോ ബാരിഷ്ക്കാ പാനി ....

ഉസ്താദിന്‍റെ ഹാര്‍മോണിയത്തില്‍ രാഗത്തിന്‍റെ വീചികള്‍ ഗുല്‍ഷന്‍റെ
വീടിന്‍റെജനാലകള്‍ ഭേദിച്ചു പുറത്തേക്കു പോകും ...

ഇന്ന് സംഗീതത്തിന്റെ വീചികള്‍ പ്രജ്ഞയെ നോവിക്കാതെ.... തൊട്ടടുത്ത യുപി
സ്കൂളില്‍നിന്നു പൂമ്പാറ്റകളെപ്പോലെ പാഞ്ഞെത്തുന്ന കുട്ടികളില്ലാതെ ഗുല്‍ഷന്‍റെ
പഴയ വീട് ഏതോ സുഷുപ്തിയിലാണ്ടുപോയത്ഞെട്ടലോടെ അറിഞ്ഞു.....

എല്ലാം പോടുന്നെനെയായിരുന്നു ആരോടും ഒന്നും പറയാതെ ഗള്‍ഫിലെ
തപിക്കുന്ന മണലില്‍ അയാള്‍ ഊതിക്കാച്ചിഎടുത്ത സ്വപ്നസൌധവും
പിതൃക്കള്‍ ഉറങ്ങുന്ന ചെമ്പ്രക്കുന്നും പുഞ്ചവയലും, ചവിട്ടി നടന്ന പാടവരമ്പുകളും എല്ലാം ഉപേക്ഷിച്ച്.......

വലിയ വിഷമങ്ങള്‍ ഒന്നും അയാള്‍ക്കില്ലായിരുന്നുവല്ലോ...കാലത്തിന്‍റെ കൂലംകുത്തി ഒഴുക്കില്‍ 'ഈഗോ'കളുടെ വലിയ പാറക്കല്ലുകള്‍ ഉരുണ്ട് വന്നിട്ടുണ്ടാവാം.... ശക്തിയേറിയ കാറ്റില്‍ ഗുല്‍ഷന്‍റെ മതില്‍കെട്ടുകള്‍ തകര്‍ന്നിട്ടുണ്ടാകാം....അപ്പോഴും ഒരു ഗ്റാമത്തിന്‍റെ തേങ്ങല്‍ഞാന്‍
കേള്‍ക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു . ചെമ്പ്രക്കുന്നില്‍ അന്ത്യവിശ്റമംകൊള്ളുന്നആത്മാക്കളുടെ
" .......നീ നിരാശപ്പെടല്ലേ ... നീ നിരാശപ്പെടല്ലേ ... " എന്ന രോദനവും.
പക്ഷേ കൊടുംകാറ്റില്‍ ഉതിര്‍ന്ന്‍ വീണ ദീര്‍ഘ നിശ്വാസങ്ങളും കണ്ണുനീര്‍തുള്ളികളും മറുപടിയില്ലാത്ത വെറും പ്രഹേളികയായി മാറി ......

"നമ്മലടുത്തെത്തിക്കഴിഞ്ഞു .."

ഡ്രൈവറുടെ കനമുള്ള ശബ്ദം ചിന്തകളെ ഉണര്‍ത്തി...ചുറ്റും നോക്കിയപ്പോള്‍ അമ്മകിടന്നു മയങ്ങുന്നുണ്ട്‌ ഭാര്യയും രണ്ടുകുട്ടികളും പുറം കാഴ്ച്ചയില്‍ കണ്ണ്നട്ടിരിക്കുന്നു ...ദൂരം ഒരുപാട് പിന്നിട്ടിരിക്കുന്നു ..എല്ലാവര്‍ക്കും ക്ഷീണമുണ്ട് ... അടുത്തെത്താറാകുമ്പോള്‍ അയാള്‍ വിളിക്കാന്‍ പറഞ്ഞുവല്ലോ
സെല്‍ഫോണില്‍ വിരലമര്‍ത്തി ഡ്രൈവറെ ഏല്‍പ്പിച്ചു.....

പ്രാന്തപ്രദേശത്ത് നിന്ന് നഗരത്തിലേക്ക്പറിച്ചുനട്ട ആ മനസ്സില്‍ ഗ്രാമത്തിന്‍റെ
പച്ചപ്പും പുഞ്ചവഴലും, മയ്യഴിക്കാറ്റും ഇപ്പോഴുമുണ്ടാകുമോ .....

വോടാ ഷോറൂമും തൊട്ടടുത്ത ട്രാന്സ്ഫോര്‍മറും കഴിഞ്ഞു ഡ്രൈവര്‍ ഒരു
ഇടവഴിയിലേക്ക് കാര്‍തിരിച്ചു .അല്‍പ്പം ഓടി പിന്നെ ഒരു വലിയ ഗേറ്റിനു മുമ്പില്‍ വണ്ടി ചെന്നു നിന്നു.

പറഞ്ഞതുപോലെ തന്നെ അയാള്‍ കാത്തു നില്‍ക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു ഒരു ഇളം
കളര്‍ സഫാരി സ്യൂട്ടാണയാല്‍ ധരിച്ചിരുന്നത് .ശരീരംമുമ്പെത്തേതിലും വണ്ണംവച്ചിട്ട്ണ്ട് .ഒരു നഗരത്തിന്‍റെ ചിരി വെളുക്കെചിരിച്ചുകൊണ്ട് അയാള്‍ ഗേറ്റ്‌ വലിച്ചുതുറന്നു

"വരൂ " .........ശരീരവും തലയും വളയാതെ ഇരുകയ്യും രണ്ടുവശങ്ങളിലെക്ക്
മലര്‍ത്തിക്കൊണ്ട് അയാള്‍ പറഞ്ഞു.

"കല്യാണത്തിന് ഇനി രണ്ടു ദിവസമല്ലേ ഉള്ളൂ ....ഒരുക്കങ്ങള്‍..."

കൂടെ നടക്കുന്നതിനിടയില്‍ ഞാന്‍ ചോദിച്ചു .

അയാള് അതിനു മറുപടിയൊന്നും പറയാതെ നിര്‍വ്വികാരനായി വീടിനകത്തേക്ക്
പോയി കൂടെ ഞങ്ങളും ... സ്വീകരണമുറിയില്‍ അപരിചിതരായ ചിലര്‍ സ്യൂട്ടുകളണിഞ്ഞു ഇരിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ഞങ്ങളെ കണ്ടപ്പോള്‍ അവര്‍ സംസാരം നിര്‍ത്തി എന്ന് തോന്നി. ഞങ്ങള്‍ ഒരു വശത്തേക്ക് മാറി ഇരുന്നു.

" ഇതാ ഇത് കുടിക്കൂ ..." ഒരു വലിയ ട്രേയില്‍ ജ്യൂസ്ഗ്ലാസുകള്മായി
അയാള്‍തന്നെയാണ് വന്നത.

"ഭാര്യയും കുട്ടികളും ഷോപ്പിങ്ങിനു പോയിരിക്കുന്നു ..."

അയാള്‍ ഞങ്ങള്‍ക്കൊപ്പമിരുന്നുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു.

ഞാനയാളുടെ മുഖത്തേക്ക് സൂക്ഷിച്ചു നോക്കി കണ്ണുകളില്‍ ആ പഴയ ഗ്രാമത്തിന്‍റെ നിഷ്കളങ്കത പൊയ് മറഞ്ഞിരിക്കുന്നു
പകരം നഗര ജീവിതത്തിന്‍റെ ഗൌരവം മുഴുവന്‍ ആവാഹിച്ചിരിക്കുന്നു കൃത്യമായി ഒതുക്കിവച്ച തലമുടിയും കട്ടി മീശയുംമുഖത്തിന്‍റെ ഗൌരവം
ഒന്നുകൂടി കൂട്ടുന്നു. .....ഭിത്തിയിലെ ഹാങ്കെറില്‍ നിറയെപൈജാമയും
കുര്‍ത്തയും ഫാനിന്റെ കാറ്റില്‍ ഇളകി ആടുന്നത് കണ്ടു.

" നാട്ടില്‍ നിന്നു പോരുമ്പോള്‍ ഒന്നിനും ഒരു രൂപമില്ലയിരുന്നു
ഇവിടെ എത്തിയ ശേഷമാണ് എല്ലാം ശരിയാക്കി എടുത്തത്...."

അയാള്‍ നഗരഭാഷയില്‍ വാചാലനായി എന്ന് തോന്നി.....
ഈ കോമ്പൌണ്ടിനകത്ത് ഒറ്റപ്ലാവും മാവുമില്ല...മാത്രമല്ല ഒറ്റത്തെങ്ങുപോലുമില്ലെന്ന് അയാള്‍പറഞ്ഞു. "അബദ്ധവശാല്‍ തേങ്ങയൊന്നും
തലയില്‍ വീഴണ്ടല്ലോ...!" "ഞങ്ങള്‍ക്ക് കിണറില്ല....വെള്ളത്തിനു പൈപ്പ് ലൈനുണ്ട് വീടിനു ചുറ്റുമുള്ള ആ വന്‍മതില്‍ കാണുന്നില്ലേ
എല്ലാം കൊണ്ടും സുരക്ഷിതമാണ് "......" നിങ്ങള്‍ക്ക് കേള്‍ക്കണോ....
ഇവിടെ അടുത്തുകൂടി വശ്യമായ ഒരുകടലോഴുകുന്നുണ്ട്!...
കടലില്‍ നിന്നെത്തുന്ന കടല്‍ കാക്കകളുടെ സംഗീതം ഞങ്ങളുടെ പകലുകളെ
ധന്യമാക്കുന്നു ....!

അയാള്‍ തുടര്‍ന്നുകൊണ്ടേയിരുന്നു
"നിങ്ങള്‍ കരുതുംപോലെ ഇവിടെ സ്ഥലത്തിനു അത്രവലിയ പൊന്നും
വിലയൊന്നുമില്ല ...രണ്ടുമൂന്നു ഫാമിലി ചേര്‍ന്നാല്‍ പത്തിരുപത് സെന്‍ന്ടൊക്കെ എളുപ്പം വാങ്ങാന്‍ കഴിയും..!."

അവസാനം പറഞ്ഞതൊഴിച്ചാല്‍ മറ്റൊന്നും എന്നില്‍ പ്രത്യേക അനുരണനങ്ങള്‍
സൃഷ്ടിച്ചില്ല .കാരണം വാചാലതയില്‍ അയാള്‍ അതേ ഇന്നലകളുടെ ആയിരം
ഭാഗമായിരുന്നുവല്ലോ ....

"ഓ ഗുല്‍ഷന്‍ താങ്കള്‍ക്ക്എവിടെയും കാലത്തിനൊപ്പം സമര്‍ത്ഥമായി
ജീവിക്കാന്‍ കഴിയും."..... ഗള്‍ഫിലെ തീ പാറുന്ന ഉച്ചകളില്‍ പ്രവാസവും
നാടും വിപരീതാനുപാതം മാത്രം സമ്മാനിക്കുമ്പോള്‍ അന്ന് താങ്കളുടെ
മനസ്സിലേക്ക് ഓടി എത്താറുള്ള മൂവാണ്ടന്‍ മാവും രാത്രിമഴയില്‍ നനഞ്ഞു
കുതിര്‍ന്ന്‌ഇളംകാറ്റില്‍ പീലിവിടര്‍ത്തി ആടിയ തെങ്ങോലകളും ഇന്നെവിടെ?
മഴതോര്‍ന്ന്‍ തീര്‍ന്നു ഗൃഹാതുരത്തിന്‍റെ നനുത്തഓര്‍മകളുമായി പറന്നെത്താറുള്ള
മിന്നാമിനുങ്ങുകളും എവിടെ? മുങ്ങാംകുഴി ഇടുന്ന കെട്ടുംകരയും
വൈകുന്നേരങ്ങളില്‍ കുര്ന്താറ്റിലെ മീന്‍പിടുത്തവുംവരെ ഇവിടെ മരുഭൂമിയിലെ മരീചിക മാത്രമാവുന്നുവോ .......

എന്‍റെ ഗ്രാമക്കുറിപ്പുകള്‍.....