2010, ഫെബ്രുവരി 18, വ്യാഴാഴ്‌ച

ഓര്‍മ്മയിലൊരു ദുബായ് ശ്മശാനം

പ്രവാസ സ്മൃതികള്‍)


ഇത് ദുബായ് ഖിസൈസിലെ ശവദാഹം നടക്കുന്ന ഒരു ശ്മശാനം
തൊട്ടടുത്തുതന്നെ ഒരു ഖബര്‍സ്ഥാനും.....
ഇവിടെ ആത്മാക്കളുണ്ട്‌ കാലാകാലങ്ങളായി ഇവിടെ ജീവിതം
ഹോമിച്ചു മരിച്ച കുറെ മനുഷ്യരുടെ......

പിന്നെ കയ്യിലുള്ളതെല്ലാം വിറ്റു പെറുക്കി ഒരു വിസിറ്റ് വിസയില്‍
സ്വപ്നങ്ങളുടെ വിവിധങ്ങളായ കറുത്ത ബാഗും സ്വൂട്ട്കേയ്സുകളുമായി ഇവിടെ എത്തി ജോലി തേടി അലഞ്ഞ് എവിടെയുമെത്താതെ ജീവിതത്തിനും മരണത്തിനു മിടയിലുള്ള നൂല്‍പാലത്തിലൂടെ തിരിച്ചു പോയവര്‍...

അവരീ ശ്മശാനത്തിലുണ്ട്!... അല്ലെങ്കില്‍ .അവരുടെ ആത്മാവുകള്‍ ഇവിടെ സംസ്കരിക്കപ്പെടുന്നു !.....കൂടെ മോഹങ്ങളും സ്വപ്നങ്ങളും.....
ശരീരം മാത്രമായിഅവര്‍ നാട്ടിലേക്ക് തിരിച്ചു പോകുന്നു !...

നിറപ്പകിട്ടുകളുടെ നഗരമേ ......

ഒരു വിസിറ്റ് വിസക്കാരന്‍റെ സ്വപ്നത്തിലെ നിധി കുംഭവും -

അത്താണി യാക്കപ്പെട്ടവന്‍റെ ആശയുമഭിലാഷവും ആയിരുന്നുവല്ലോ നീ ..

എന്നിട്ടുമെന്നെന്നും ദു:ഖിക്കുവാന്‍ മാത്രമല്ലോ ഞങ്ങളില്‍ ചിലര്‍...

ഓര്‍മ്മകളിലെ ദുബായ് ശ്മശാനത്തിന് ഒരു ജനുവരിയുടെ തണുപ്പായിരുന്നു ... കോട മഞ്ഞു ചേക്കേറിയ നാടും നഗരവും ......തണുത്തുറഞ്ഞ പ്രഭാതങ്ങളും ഇന്നും അയാളുടെ സ്മൃതികളിലുണ്ട് .....

ഒരു വിധി വൈപരീത്യം പോലെ ശ്മശാനത്തി നടുത്തുള്ള ലേബര്‍
ക്യാമ്പുകളും അഞ്ഞൂറും അറുനൂറും ശമ്പളക്കാരായ തൊഴിലാളികളും അവരുടെ
കുത്തിനിറച്ച വാഗണ്‍ ട്രാജഡി ബസ്സുകളും ....

ദുബായ് ശ്മശാനം ഓര്‍മകളുടെ ഒരു ശവപ്പറമ്പാവുന്നതെങ്ങിനെയെന്ന്
അയാള്‍ വേദന യോടെ ഓര്‍ത്തു.

അന്നൊരു കാലം പ്രവാസ ജീവിതത്തിന്‍റെ പീഡനങ്ങളും കഷ്ടപ്പാടുകളും
ഏറ്റു വാങ്ങി തളര്‍ന്ന രാത്രി ഖിസൈസിലെ ഒരു ബാച്ചിലര്‍ റൂമില്‍ അയാള്‍ ഉറങ്ങുന്നു ..
തണുപ്പ് അരിച്ചിറങ്ങുന്ന വെന്‍ന്റിലേറ്ററും മേലാസകലം മൂടിപ്പുതച്ചു സിനിമ കാണുന്ന രണ്ടു സഹമുറിയന്മാരും സാക്ഷി......രാത്രിയുടെ ഏതോ യാമത്തില്‍ കാലിലേറ്റ തണുത്ത ഒരു സ്പര്‍ശം അയാളെ ഉണര്‍ത്തി ഞെട്ടിപ്പിടഞ്ഞു തൊട്ടടുത്ത ടൈം പീസിലേക്കു നോക്കി ഇല്ലല്ലോ ഡ്യൂട്ടിക്ക് സമയമായില്ലല്ലോ പിന്നെ.....

ഒരുസഹമുറിയന്‍ അടുത്ത്...

"നമ്മുടെ ശശിയേട്ടന്‍ മരിച്ചു".. "ഹോസ്പിറ്റലില്‍ നിന്നു ഫോണ്‍ വന്നു"...

"നമ്മുടെ കെ കെ എസ്" .... മറുപടി യായി കൂട്ടുകാരന്‍ തലയാട്ടുന്നു....

അറിയാതെ ഒരാര്‍ത്തനാദം പുറത്തേക്കുവരുന്നു.. ......

ഒടുവില്‍ മരുഭൂമിയിലെ ചവിട്ടിയരക്കപ്പെട്ട അനേകം കാല്‍പ്പാടുകളില്‍
ഒന്നായി ശശിയേട്ടനും ..

നിദ്ര വിടവാങ്ങിയ ആ തണുത്ത രാത്രി ജനുവരിയുടെ മഞ്ഞു പാളികള്‍
കീറി മുറിച്ചു അസമയം തീര്‍ത്ത വിജനമായ റോഡിലൂടെ ഹോസ്പിറ്റലിലേക്ക് ....

നേരം പുലരുന്നത് വരെ ഹോസ്പിറ്റല്‍ വരാന്തയില്‍ തണുത്തു വിറച്ച്......
എടുക്കാന്‍ മറന്ന ജാക്കറ്റിനെ ക്കുറിച്ചും രോമത്തൊപ്പിയെ ക്കുറിച്ചും അയാള്‍ ഓര്‍ത്തതേയില്ല.

പ്രവാസത്തിന്‍റെ ഈ തുരുത്തില്‍ ഖിസൈസിലെ ഒരു സൂപ്പര്‍ മാര്‍ക്കെറ്റില്‍ ഡെലിവറിക്കാരനായിരുന്നു ശശിയേട്ടന്‍. തന്‍റെ ജീവിതത്തിന്‍റെ വസന്തവും ശിശിരവും ഇവിടെ അര്‍പ്പിച്ച ഒരു പച്ചയായ മനുഷ്യന്‍..അയാളുടെസ്വകാര്യതയുടെ
മടിക്കുത്തില്‍ കവിതാശകലങ്ങളുണ്ടായിരുന്നു....
കുത്തിക്കുറിപ്പുകളുണ്ടായിരുന്നു....

കാലങ്ങളായി തുടരുന്ന മാറ്റമില്ലാത്ത ശമ്പള വ്യവസ്ഥയും ഓവര്‍ ടൈം
കിട്ടാതെ നീണ്ടു നീണ്ടു പോകുന്ന ഡ്യൂട്ടിയും അദ്ദേഹത്തിന്റെ സ്വകാര്യ ദു:ഖങ്ങ ളിലുണ്ട്...
ഖിസൈസിലെ അറബി വില്ലകളുടെ പിന്നാമ്പുറങ്ങളില്‍ കെഎഫ്സിയും പിസ്സയും
തിന്നു തടിച്ചു ചീര്‍ത്ത പൂച്ചകളെ പറ്റി ശശിയേട്ടന്‍ പറയും:

"എന്നിട്ടവ കുറുക്കനെയും പട്ടിയെയും പേടിക്കാതെ ദിവസങ്ങളുടെ
സിംഹഭാഗവും ഉറങ്ങിത്തീര്‍ക്കും... അടുത്ത ജന്മം ഒരു ദുബായ്പ്പൂച്ചയായി ജനിച്ചെങ്കില്‍....!"

ആകുലതകളുടെ നഗരത്തില്‍ രോഗ മുക്തമാല്ലാത്ത തന്‍റെ ശരീരവുമായി
ഒരു തിരിച്ചു പോക്കിന്‍റെ വക്കിലായിരുന്നു അയാള്‍.....ഒടുവില്‍ ഒരു ഹാര്‍ട്ട്
അറ്റാക്കില്‍ മുഴുമിക്കാനാവാതെ പോയ അയാളുടെ സ്വപ്നങ്ങളും മോഹങ്ങളും നീര്‍ക്കുമിളകളായി വീണുചിതറി.....

പുലര്‍ച്ചെ മോര്‍ച്ചറിയില്‍ നിന്നു ശശിയേട്ടന്‍റെ മൃതദേഹം പുറത്തേക്ക്....
പിന്നെ ബന്ധുക്കളാരൊക്കെയോ ചേര്‍ന്ന് ഖിസൈസിലെ ശവദാഹം നടക്കുന്ന ശ്മശാനത്തിലേക്ക്.....

ദുബായ് മരുഭൂമിയിലെ ചവിട്ടിയരക്കപ്പെട്ട അനേകം കാല്‍പ്പാടുകളില്‍
ഒന്നായി ശശിയേട്ടനും.....

"നിങ്ങള്‍ക്കറിയാമോ എത്രയും കുറച്ചു നേരമാണ് നമ്മളിവിടെ തങ്ങുന്നത്"..

"പിരിഞ്ഞാല്‍ പിന്നീടൊരിക്കലും തിരിച്ചു വരാത്തവരായി "..........
(അറബികവി. ഉമര്‍ഖയാം )

ഇവിടെ ആത്മാക്കളുണ്ട്‌ കാലാകാലങ്ങളായി ഇവിടെ ജീവിതമര്‍പ്പിച്ച സാധാരണക്കാര്‍.... നാട്ടില്‍ കടം പിടിച്ച് ആത്മഹത്യ ചെയ്ത രാജന്‍.., രണ്ടറ്റവും കൂട്ടിമുട്ടിക്കാനുള്ള തത്രപ്പാടിനിടയില്‍ റോഡു കവര്‍ന്നെടുത്ത ചന്ദ്രന്‍.....

സ്മശാനത്തി നടുത്തായി ഒരു വയസ്സന്‍ ഈന്തപ്പനമരമുണ്ട്... ഉണങ്ങി ഒടിഞ്ഞുതൂങ്ങിയ ഈന്തോലയില്‍ പേരറിയാത്ത രണ്ടു മരുപ്പക്ഷികള്‍ വന്നിരിക്കുന്നു....

അവയുടെ കണ്ണിലൂടെ അയാള്‍ ബലിക്കാക്കകളെ കണ്ടു...കാണെ കാണെ
അത് പെരുകി പനമരം നിറയെ കാക്കകള്‍.....നല്ല പരിചയവുമായി അവ അയാളെ നോക്കി...

അത് ശശിയേട്ടനാവുമോ....രാജന്‍...,ചന്ദ്രന്‍..ഒരു വിസിറ്റ് വിസക്കാരന്‍...

തൊട്ടടുത്ത്‌ തന്നെ ഒരു ഖബര്‍ സ്ഥാനുണ്ട് ....
ദുബായിലെ ദേരാ ശര്‍വ്വാനി മസ്ജിദിന്‍റെ നടപ്പാതകളില്‍ കാലത്ത് കൈ വീശി നടക്കുന്ന അകാലവാര്‍ദ്ധക്ക്യം വന്ന ചെറുപ്പക്കാരുണ്ടായിരുന്നു ദേരാ
ക്ലിനിക്കിലെ കാര്‍ ഡിയോളജി വിഭാഗം ഡോക്ടറുടെ കമ്പ്യൂട്ടര്‍ റജിസ്റ്ററില്‍.... ഡോക്ടറുടെ നിര്‍ദ്ദേശ പ്രകാരം അവര്‍ പ്രഭാതങ്ങളുടെ തണുപ്പില്‍ കൈവീശി നടക്കുന്നു ...

അവരിലധികവും ദുബായ് ഗ്രോസറി കളിലും സൂപ്പര്‍ മാര്‍ക്കെറ്റുകളിലും
ജോലി ചെയ്യുന്നവരായിരുന്നു. അവിടെങ്ങളില്‍ ടെന്‍ഷന്‍ ഒഴിഞ്ഞ നേരവും കാലവുമില്ലല്ലോ... കുടും ബങ്ങളുടെ വെറും അത്താണികളാകാന്‍ മാത്രം വിധിക്കെട്ടവര്‍. അവരുടെ മേലാളന്മാര്‍ കേരളത്തില്‍ നിന്നും, , നമ്മുടെ അതേ നാട്ടില്‍ നിന്നും എത്തിയവര്‍തന്നെ.

കമ്പനികളുടെ നിയമങ്ങള്‍ ഇവിടെ അലിഖിതവും ജലരേഖയു മാവുമ്പോള്‍
പന്ത്രണ്ടും പതിനാലും മണിക്കൂര്‍ ജോലിയും മരീചിക മാത്രമായ വെള്ളിയായ്ച്ച കളിലെ അവധിയും. രണ്ടും മൂന്നും വര്‍ഷാന്ത്യത്തിലെ ടിക്കെറ്റും, ലീവ് സാലറിയും പോയിട്ട് അവധി ദിനങ്ങളുടെ എണ്ണവും നിഷേധിക്കപ്പെടുന്നു

പാവം തൊഴിലാളികള്‍ കാലത്ത് മുതല്‍ ശരിക്കും വെള്ളം കുടിക്കാതെ
സമയം തെറ്റി ആഹരിച്ചും അവര്‍ അര്‍ദ്ധരാത്രിവരെ ജോലി തുടരുന്നു .. .അവസാനം കട്ടിപ്പൊറോട്ടയും ചിക്കന്‍ ഫ്രയ്യും കുത്തി നിറച്ചു തിന്നു ശരീരം മരവിക്കുന്ന എയര്‍ കണ്ടീഷ്ണറിന്‍റെ തണുപ്പില്‍ ബോധം കെട്ടത് പോലെ കിടന്നുറങ്ങുന്നു.

ഇവിടുത്തെ ഒരിരയായിരുന്നുവല്ലോ ശശിയേട്ടനും....

ദുബായിലെ അസീല്‍ ഗീയും ഫ്രോസന്‍ ഇറച്ചിയും അവരെ പുണ്ണ് വന്നത് പോലെ തടിച്ച വരാക്കി ഇന്ന് അബ്ദുല്ലയില്ല മരിച്ചുപോയി......

ഗള്‍ഫിന്‍റെ രക്തസാക്ഷി.... ഇസ്മായിലും ഖാദറും അബ്ദുല്ലയെപോലെ
ചെറുപ്പമാണ്.. ഒരറ്റാക്ക് കഴിഞ്ഞവര്‍. ഡോക്ടര്‍ പറഞ്ഞത് പ്രകാരം കാലത്ത്‌ കൈ വീശി നടക്കുന്നു....

അപ്പോഴും തൊഴിലാളികള്‍ക്ക് വിറ്റവിസയുടെ പണം കൊണ്ട് തടിച്ചു
ചീര്‍ത്ത മേലാളന്മാര്‍ സഫാരി സ്വ്യൂട്ടുകളുടെ നിറങ്ങളെ കുറിച്ചും നാട്ടില്‍ പുതുതായി ഇറക്കുന്ന ഫോര്‍ച്യുണര്‍ കാറിനെ കുറിച്ചും വാതോരാതെ സംസാരിക്കുന്നു...എല്ലാം പണമായികാണുന്ന ഇക്കൂട്ടര്‍ക്ക് ബന്ധുക്കള്‍പോലും ശത്രുക്കളാവുന്നതെങ്ങിനെ
യെന്നു അയാള്‍ ഖേദത്തോടെ ഓര്‍ത്തു.

ഇതൊരു ശ്മശാനമാണ് ഇവിടെ ദു:ഖിക്കുന്ന....പീഡനങ്ങള്‍ ഏറ്റുവാങ്ങുന്ന
വ്രണിത ഹൃദയങ്ങള്‍ക്കുള്ള ഖിസൈസ്‌ ശ്മശാനം......

ഇവിടെ ആത്മാക്കളുണ്ട്........

ഗുല്‍ഷനുറങ്ങാത്ത വീട് (കഥ)

യാത്രയില്‍ ആരും തന്നെ ഒന്നും മിണ്ടിയില്ല
അമ്മ പിറകിലെ സീറ്റില്‍ചാരി ഇരിക്കുന്നുണ്ട് ദൂരംഒരുപാട് താണ്ടിയിരിക്കുന്നു...
അതിന്‍റെ ഒരു ക്ഷീണംഅമ്മയുടെ മുഖത്ത് കാണാമായിരുന്നു ....
ഡ്രൈവര്‍ മുമ്പും അവിടെ പോയിട്ടുള്ളത് കൊണ്ട് സ്ഥല നിശ്ചയമുള്ളത് സമാധാനം തന്നെ. .....
നഗരത്തിന്‍റെ വര്‍ണക്കാഴ്ചകള്‍ നോക്കി ഞാന്‍ ഇരുന്നു. അണമുറിയാത്ത
വാഹനങ്ങളുടെ ഒഴുക്ക്; തിരക്കേറിയവീഥിയില്‍മിന്നിമറയുന്ന മനുഷ്യക്കൂട്ടങ്ങള്‍
കൈവീശിയും ഇഴഞ്ഞും നടക്കുന്നവര്‍...നഗരക്കുപ്പായം അണിഞ്ഞവര്‍ , പേക്കോലങ്ങള്‍ .. നഗരമുഖങ്ങളില്‍ ഞാന്‍ ഗുല്‍ഷനെയും പ്രതിഷ്ടിക്കാന്‍ ശ്രമിച്ചു ...ഒരുപക്ഷെ ഗ്രാമീണ ജീവിതത്തിന്‍റെ സുഖ സൌഭാഗ്യങ്ങളേക്കുറിച്ച്
അയാളുതന്നെയല്ലേ എന്നോട് പറഞ്ഞത് ..ഗ്രാമീണതയും കാര്‍ഷിക വൃത്തിയും
ഏറെ ഇഷട്ടപ്പെട്ട അയാള്‍... മടക്കിക്കുത്തിയ
കൈലിയുമുടുത്ത് പാടവരമ്പിലൂടെ നടന്നതും ഒറ്റലുമായി കെട്ടും കരയില്‍ പോയി
മീന്‍പിടിച്ചതും .....പടിഞ്ഞാറുനിന്നു മയ്യഴിപ്പുഴയെ തഴുകി എത്തുന്ന കാറ്റില്‍ ബനിയനും മുണ്ടുമുടുത്ത് മുറ്റത്തെചാരുകസേരയിലിരുന്നു വാചാലനായതും......

" സഹായത്തിനൊക്കെ ആരാണാവോ......"

അമ്മയുടെ സ്വരം... അമ്മയ്ക്കല്ലെങ്കിലും ഉടപ്പിറപ്പുകളെക്കുറിച്ചോര്ക്കുമ്പോള്‍ എന്നും വേവലാതിയാണ്...അയാള്‍ക്കവിടെ അയല്കാരൊക്കെ കാണില്ലേ..നഗര
ജീവിതത്തിന്‍റെ പൊയ് മുഖങ്ങളേക്കുറിച്ച് അമ്മയ്ക്കുംഅറിയാമായിരിക്കാം.

"ഒരു വര്‍ഷമായില്ലേ അവന്‍ പോയിട്ട് ആ വീട്ടില്‍ ആദ്യത്തെകല്യാണമല്ലേ..
ഒരുക്കങ്ങളൊക്കെ.."
ശരിയാണ് എല്ലാംവിറ്റു പെറുക്കി അയാള്‍ പോയിട്ട് ഒരു വര്‍ഷം
കഴിഞ്ഞിരിക്കുന്നു. കല്യാണക്കുറികിട്ടിയതുമുതല്‍ ഗള്‍ഫിലുള്ള തന്നെ
കാത്തിരിക്കുകയായിരുന്നുവല്ലോ അമ്മ. ഗള്‍ഫില്‍നിന്നും വിളിക്കുംപോഴോക്കെ
നാട്ടില്‍ ഗുല്‍ഷനുറങ്ങാത്ത ആ പഴയ വീടിനെക്കുറിച്ച് അമ്മ എന്നും
ഗദ്ഗദത്തോടെപറയാറുണ്ടായിരുന്നു. ചെമ്പ്രക്കുന്നുംതാണ്ടി രണ്ടു മൂന്നു വളവു
തിരിഞ്ഞെത്തുന്ന വഴിവക്കിലായിരുന്നു ഗുല്‍ഷന്‍റെ പഴയ വീട്.

സംഗീതവും ഏറെ ഇഷ്ട്ടപ്പെട്ടിരുന്നഗുല്‍ഷന്‍റെ രാവുകളെ ഗസല്‍ മഴപെയ്യിക്കുവാന്‍ഉസ്താദ് ഖമറുല്‍പാഷ എത്തുമായിരുന്നു...
യേ ദൌലത്ത് ബീ ലേലോ ....യേ ശുഹരത്ത് ബീ ലേലോ...
ബലേ ചീന്‍ലോ ...മുജ്സെ മേരി ജവാനി .....മഗര്‍ മുജ്ക്കോ ലോട്ടാതോ ...
ബാച്ച്പ്പന്ക്കാ സാവന്‍ ..വോ കാകസ്‌ കി കഷ്തി..വോ ബാരിഷ്ക്കാ പാനി ....

ഉസ്താദിന്‍റെ ഹാര്‍മോണിയത്തില്‍ രാഗത്തിന്‍റെ വീചികള്‍ ഗുല്‍ഷന്‍റെ
വീടിന്‍റെജനാലകള്‍ ഭേദിച്ചു പുറത്തേക്കു പോകും ...

ഇന്ന് സംഗീതത്തിന്റെ വീചികള്‍ പ്രജ്ഞയെ നോവിക്കാതെ.... തൊട്ടടുത്ത യുപി
സ്കൂളില്‍നിന്നു പൂമ്പാറ്റകളെപ്പോലെ പാഞ്ഞെത്തുന്ന കുട്ടികളില്ലാതെ ഗുല്‍ഷന്‍റെ
പഴയ വീട് ഏതോ സുഷുപ്തിയിലാണ്ടുപോയത്ഞെട്ടലോടെ അറിഞ്ഞു.....

എല്ലാം പോടുന്നെനെയായിരുന്നു ആരോടും ഒന്നും പറയാതെ ഗള്‍ഫിലെ
തപിക്കുന്ന മണലില്‍ അയാള്‍ ഊതിക്കാച്ചിഎടുത്ത സ്വപ്നസൌധവും
പിതൃക്കള്‍ ഉറങ്ങുന്ന ചെമ്പ്രക്കുന്നും പുഞ്ചവയലും, ചവിട്ടി നടന്ന പാടവരമ്പുകളും എല്ലാം ഉപേക്ഷിച്ച്.......

വലിയ വിഷമങ്ങള്‍ ഒന്നും അയാള്‍ക്കില്ലായിരുന്നുവല്ലോ...കാലത്തിന്‍റെ കൂലംകുത്തി ഒഴുക്കില്‍ 'ഈഗോ'കളുടെ വലിയ പാറക്കല്ലുകള്‍ ഉരുണ്ട് വന്നിട്ടുണ്ടാവാം.... ശക്തിയേറിയ കാറ്റില്‍ ഗുല്‍ഷന്‍റെ മതില്‍കെട്ടുകള്‍ തകര്‍ന്നിട്ടുണ്ടാകാം....അപ്പോഴും ഒരു ഗ്റാമത്തിന്‍റെ തേങ്ങല്‍ഞാന്‍
കേള്‍ക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു . ചെമ്പ്രക്കുന്നില്‍ അന്ത്യവിശ്റമംകൊള്ളുന്നആത്മാക്കളുടെ
" .......നീ നിരാശപ്പെടല്ലേ ... നീ നിരാശപ്പെടല്ലേ ... " എന്ന രോദനവും.
പക്ഷേ കൊടുംകാറ്റില്‍ ഉതിര്‍ന്ന്‍ വീണ ദീര്‍ഘ നിശ്വാസങ്ങളും കണ്ണുനീര്‍തുള്ളികളും മറുപടിയില്ലാത്ത വെറും പ്രഹേളികയായി മാറി ......

"നമ്മലടുത്തെത്തിക്കഴിഞ്ഞു .."

ഡ്രൈവറുടെ കനമുള്ള ശബ്ദം ചിന്തകളെ ഉണര്‍ത്തി...ചുറ്റും നോക്കിയപ്പോള്‍ അമ്മകിടന്നു മയങ്ങുന്നുണ്ട്‌ ഭാര്യയും രണ്ടുകുട്ടികളും പുറം കാഴ്ച്ചയില്‍ കണ്ണ്നട്ടിരിക്കുന്നു ...ദൂരം ഒരുപാട് പിന്നിട്ടിരിക്കുന്നു ..എല്ലാവര്‍ക്കും ക്ഷീണമുണ്ട് ... അടുത്തെത്താറാകുമ്പോള്‍ അയാള്‍ വിളിക്കാന്‍ പറഞ്ഞുവല്ലോ
സെല്‍ഫോണില്‍ വിരലമര്‍ത്തി ഡ്രൈവറെ ഏല്‍പ്പിച്ചു.....

പ്രാന്തപ്രദേശത്ത് നിന്ന് നഗരത്തിലേക്ക്പറിച്ചുനട്ട ആ മനസ്സില്‍ ഗ്രാമത്തിന്‍റെ
പച്ചപ്പും പുഞ്ചവഴലും, മയ്യഴിക്കാറ്റും ഇപ്പോഴുമുണ്ടാകുമോ .....

വോടാ ഷോറൂമും തൊട്ടടുത്ത ട്രാന്സ്ഫോര്‍മറും കഴിഞ്ഞു ഡ്രൈവര്‍ ഒരു
ഇടവഴിയിലേക്ക് കാര്‍തിരിച്ചു .അല്‍പ്പം ഓടി പിന്നെ ഒരു വലിയ ഗേറ്റിനു മുമ്പില്‍ വണ്ടി ചെന്നു നിന്നു.

പറഞ്ഞതുപോലെ തന്നെ അയാള്‍ കാത്തു നില്‍ക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു ഒരു ഇളം
കളര്‍ സഫാരി സ്യൂട്ടാണയാല്‍ ധരിച്ചിരുന്നത് .ശരീരംമുമ്പെത്തേതിലും വണ്ണംവച്ചിട്ട്ണ്ട് .ഒരു നഗരത്തിന്‍റെ ചിരി വെളുക്കെചിരിച്ചുകൊണ്ട് അയാള്‍ ഗേറ്റ്‌ വലിച്ചുതുറന്നു

"വരൂ " .........ശരീരവും തലയും വളയാതെ ഇരുകയ്യും രണ്ടുവശങ്ങളിലെക്ക്
മലര്‍ത്തിക്കൊണ്ട് അയാള്‍ പറഞ്ഞു.

"കല്യാണത്തിന് ഇനി രണ്ടു ദിവസമല്ലേ ഉള്ളൂ ....ഒരുക്കങ്ങള്‍..."

കൂടെ നടക്കുന്നതിനിടയില്‍ ഞാന്‍ ചോദിച്ചു .

അയാള് അതിനു മറുപടിയൊന്നും പറയാതെ നിര്‍വ്വികാരനായി വീടിനകത്തേക്ക്
പോയി കൂടെ ഞങ്ങളും ... സ്വീകരണമുറിയില്‍ അപരിചിതരായ ചിലര്‍ സ്യൂട്ടുകളണിഞ്ഞു ഇരിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ഞങ്ങളെ കണ്ടപ്പോള്‍ അവര്‍ സംസാരം നിര്‍ത്തി എന്ന് തോന്നി. ഞങ്ങള്‍ ഒരു വശത്തേക്ക് മാറി ഇരുന്നു.

" ഇതാ ഇത് കുടിക്കൂ ..." ഒരു വലിയ ട്രേയില്‍ ജ്യൂസ്ഗ്ലാസുകള്മായി
അയാള്‍തന്നെയാണ് വന്നത.

"ഭാര്യയും കുട്ടികളും ഷോപ്പിങ്ങിനു പോയിരിക്കുന്നു ..."

അയാള്‍ ഞങ്ങള്‍ക്കൊപ്പമിരുന്നുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു.

ഞാനയാളുടെ മുഖത്തേക്ക് സൂക്ഷിച്ചു നോക്കി കണ്ണുകളില്‍ ആ പഴയ ഗ്രാമത്തിന്‍റെ നിഷ്കളങ്കത പൊയ് മറഞ്ഞിരിക്കുന്നു
പകരം നഗര ജീവിതത്തിന്‍റെ ഗൌരവം മുഴുവന്‍ ആവാഹിച്ചിരിക്കുന്നു കൃത്യമായി ഒതുക്കിവച്ച തലമുടിയും കട്ടി മീശയുംമുഖത്തിന്‍റെ ഗൌരവം
ഒന്നുകൂടി കൂട്ടുന്നു. .....ഭിത്തിയിലെ ഹാങ്കെറില്‍ നിറയെപൈജാമയും
കുര്‍ത്തയും ഫാനിന്റെ കാറ്റില്‍ ഇളകി ആടുന്നത് കണ്ടു.

" നാട്ടില്‍ നിന്നു പോരുമ്പോള്‍ ഒന്നിനും ഒരു രൂപമില്ലയിരുന്നു
ഇവിടെ എത്തിയ ശേഷമാണ് എല്ലാം ശരിയാക്കി എടുത്തത്...."

അയാള്‍ നഗരഭാഷയില്‍ വാചാലനായി എന്ന് തോന്നി.....
ഈ കോമ്പൌണ്ടിനകത്ത് ഒറ്റപ്ലാവും മാവുമില്ല...മാത്രമല്ല ഒറ്റത്തെങ്ങുപോലുമില്ലെന്ന് അയാള്‍പറഞ്ഞു. "അബദ്ധവശാല്‍ തേങ്ങയൊന്നും
തലയില്‍ വീഴണ്ടല്ലോ...!" "ഞങ്ങള്‍ക്ക് കിണറില്ല....വെള്ളത്തിനു പൈപ്പ് ലൈനുണ്ട് വീടിനു ചുറ്റുമുള്ള ആ വന്‍മതില്‍ കാണുന്നില്ലേ
എല്ലാം കൊണ്ടും സുരക്ഷിതമാണ് "......" നിങ്ങള്‍ക്ക് കേള്‍ക്കണോ....
ഇവിടെ അടുത്തുകൂടി വശ്യമായ ഒരുകടലോഴുകുന്നുണ്ട്!...
കടലില്‍ നിന്നെത്തുന്ന കടല്‍ കാക്കകളുടെ സംഗീതം ഞങ്ങളുടെ പകലുകളെ
ധന്യമാക്കുന്നു ....!

അയാള്‍ തുടര്‍ന്നുകൊണ്ടേയിരുന്നു
"നിങ്ങള്‍ കരുതുംപോലെ ഇവിടെ സ്ഥലത്തിനു അത്രവലിയ പൊന്നും
വിലയൊന്നുമില്ല ...രണ്ടുമൂന്നു ഫാമിലി ചേര്‍ന്നാല്‍ പത്തിരുപത് സെന്‍ന്ടൊക്കെ എളുപ്പം വാങ്ങാന്‍ കഴിയും..!."

അവസാനം പറഞ്ഞതൊഴിച്ചാല്‍ മറ്റൊന്നും എന്നില്‍ പ്രത്യേക അനുരണനങ്ങള്‍
സൃഷ്ടിച്ചില്ല .കാരണം വാചാലതയില്‍ അയാള്‍ അതേ ഇന്നലകളുടെ ആയിരം
ഭാഗമായിരുന്നുവല്ലോ ....

"ഓ ഗുല്‍ഷന്‍ താങ്കള്‍ക്ക്എവിടെയും കാലത്തിനൊപ്പം സമര്‍ത്ഥമായി
ജീവിക്കാന്‍ കഴിയും."..... ഗള്‍ഫിലെ തീ പാറുന്ന ഉച്ചകളില്‍ പ്രവാസവും
നാടും വിപരീതാനുപാതം മാത്രം സമ്മാനിക്കുമ്പോള്‍ അന്ന് താങ്കളുടെ
മനസ്സിലേക്ക് ഓടി എത്താറുള്ള മൂവാണ്ടന്‍ മാവും രാത്രിമഴയില്‍ നനഞ്ഞു
കുതിര്‍ന്ന്‌ഇളംകാറ്റില്‍ പീലിവിടര്‍ത്തി ആടിയ തെങ്ങോലകളും ഇന്നെവിടെ?
മഴതോര്‍ന്ന്‍ തീര്‍ന്നു ഗൃഹാതുരത്തിന്‍റെ നനുത്തഓര്‍മകളുമായി പറന്നെത്താറുള്ള
മിന്നാമിനുങ്ങുകളും എവിടെ? മുങ്ങാംകുഴി ഇടുന്ന കെട്ടുംകരയും
വൈകുന്നേരങ്ങളില്‍ കുര്ന്താറ്റിലെ മീന്‍പിടുത്തവുംവരെ ഇവിടെ മരുഭൂമിയിലെ മരീചിക മാത്രമാവുന്നുവോ .......

എന്‍റെ ഗ്രാമക്കുറിപ്പുകള്‍.....